SHALOM

Z Masady pozdrowienia dla Polaków

2012-01-23T10:14:00.000+02:00

Na co dzień nie zdaję sobie nawet sprawy z tego jak wiele kultur jest między nami. Jak wiele narodów łączy Ziemia święta. To jest moim zdaniem ogromny cud tej ziemi, i myślę, że nie ma naprawdę pod tym względem drugiego takiego miejsca na świecie.

Będąc na Masadzie spontanicznie poprosiłam kilku studentów SBF o pozdrowienie Polaków: http://youtu.be/qeHaGm4m9fU

Ach, góry...

2012-01-23T00:55:00.001+02:00

No tak, nie zdawałam sobie sprawy jak brak mi ruchu na świeżym powietrzu, dopóki nie pobiegałam po pustyni judzkiej ;), a ściślej po Ein Gedi i na Masadę i z powrotem...i myślałam, że jestem w gorszej formie. Brak, bardzo brak ruchu, i brak gór. W zeszłe wakacje, jak mało kiedy, nie byłam w górach, i potem tęskni się. W górach jest coś niesamowitego. Choć każde miejsce jest inne, niepowtarzalne, to jednak właśnie wchodząc na Masadę zauważyłam, to co według mnie góry mają wspólnego.
1. Piękno - które związane jest z tym, że nas przerastają, powodują nasz zachwyt bo są pozornie nieosiągalne...
2. Trud - i doświadczenie zwycięstwa lub porażki...
3. Przestrzeń - coś, czego tak trudno na co dzień doświadczyć...
Dla mnie góry wyrażają jeszcze inne rzeczy, które są może bardzo indywidualne, ale za które kocham góry tak bardzo. To poczucie samotności, ciszy, zostawienia wszystkiego w dole, i wspinania się, pokonywania siebie, wsłuchiwanie się we własny wysiłek, pulsujące mięśnie, bijące serce, wysiłek w oddechu...
W czwartek, 19 stycznia byłam po raz ostatni oficjalnie na wycieczce archeologicznej ze Studium Biblicum Franciscanum. Oficjalnie, bo ominęła mnie jeszcze wyprawa do Qumran, na która wybieram się nieoficjalnie ze szkołą.

Góralek syryjski

Najpierw pojechaliśmy do Ein Gedi. Z Jerozolimy wyjechaliśmy w strugach deszczu i zmarznięci. Ale wiedzieliśmy, że zaledwie za niecałą godzinkę będziemy zrzucać z siebie kurtki przeciwdeszczowe i grube swetry. Po drodze słońce przebijające się spoza chmur nad Morzem Martwym raczyło nas niepowtarzalnymi widokami!
Dotarliśmy do Ein Gedi i kto tam był, wie, że pierwsze zachwyty powodują nie pejzaże, ale zwierzątka. Najpierw pojawiły się oczywiście moje ulubione góralki! Pozowały do zdjęć jakby miały na tym co najmniej zarobić. Potem ku naszemu zaskoczeniu zobaczyliśmy kozy na drzewie! Nie na skałach, ale po prostu na gałęziach, obskubujące listki.
Zawsze chciałam pojechać do Ein Gedi, słysząc te wspaniałe opowieści o pięknie tego miejsca i przyznam szczerze, że trochę się rozczarowałam. Prawdopodobnie o wiele większe wrażenie robi kiedy są upały i ktoś widzi te wodospady, w których można się ochłodzić. Nam jednak tym razem to nie było potrzebne...Poza tym pogubiliśmy się trochę, i rozbiliśmy na kilka grup. Moja grupa jako pierwsza powróciła na parking gdzie spokojnie przy kawie czekaliśmy na całą resztę. Wcześniej jednak odwiedziliśmy synagogę.Potem obiad, czyli co kto miał to jadł i dalej pojechaliśmy na Masadę. Co ciekawe, że moją przygodę z SBF rozpoczęłam dokładnie wizytą na Masadzie. I teraz te wyprawy archeologiczne zakończyły się dokładnie w tym samym miejscu. Miałam zamiar wjechać spokojnie na górę i tam podziwiać widoki jedyne takie na świecie. A tu okazało się, że pojawiła się pokusa wejścia na piechotę w wyborowym towarzystwie innych studentów. No i niestety nie oparłam się. Zajęło nam to 35-40 min z robieniem zdjęć i podziwianiem widoków. A kolorystyka tego dnia była oszałamiająca. Na górze już nie było tak ciepło i kurtka się przydała. Rok temu, w marcu, jak sobie przypominam, było już bardzo upalnie. Naprawdę to niesamowite, że można wracać w niektóre miejsca. Niestety, na koniec znów nie oparłam się pokusie, żeby nie zejść z góry na piechotę...no i stąd ta tęsknota za górami.

Zimna niespodzianka

2012-01-13T18:46:00.000+02:00

Kilka dni temu zdarzyło się, że wyłączył nam się w mieszkaniu prąd, tak ok. 23.00 i tak zostało do rana. Coś niesamowicie nieprzyjemnego. W naszym przypadku oznacza: ciemno (no zawsze są świeczki), zimno, brak ciepłej wody, niemożliwość ugotowania czegokolwiek bo wszystko jest na prąd (czajnik, kuchenka, mikrofalówka, toster), no i lodówka....

Dziś natomiast, brak prądu tylko od g. 14.00. Czyli wróciłam do domu, zjadłam zimny obiad, zdążyłam coś tam zrobić zanim zrobiło się ciemno, a robi się szybko bo dziś leje cały dzień, i poszłam na adorację, a w kościele też brak prądu. Chyba jedyne miejsce, które na takim braku nie traci. Nawet na ludziach, bo pomimo ciemnego kościoła przychodzili na adorację tak samo...

Aż strach pomyśleć jeśli potrwa to dłużej. No ale komputer działa!
UAKTUALNIENIE: prąd pojawił się na kilka godzin w nocy i na kilka minut w dzień. Nadal go nie ma, czyli mijają ponad 24 godziny. Ja bym w domu już ogłosiła klęskę żywiołową...

Nowa strona:

2012-01-11T23:01:00.000+02:00

Piękna, świeża strona o międzynarodowej inicjatywie Adoracji w int. pokoju:
http://www.reginapacis.pl/

Jakie Boże Narodzenie w Ziemi Jezusa?

2012-01-03T11:34:00.000+02:00

Grota Narodzenia - Betlejem

Boże. Trudne. Ale Boże. I moje-narodzenie. I pewnie innych też. Może właśnie dlatego, że trudne.

Wigilia spędzona wśród Polaków u sióstr Elżbietanek przy obficie zastawionym stole...choć mnie zawsze brak klusek z makiem (lubelskie!). Ale był smażony karp, więc Wigilia honor zachowała. Potem w strugach deszczu dotarłam do moich przyjaciół włoskich, małej, ciepłej rodzinki, z dwoma skarbami: Micheaszem i Jozue - tak, to imiona dzieci (Michea i Giosia).Spędziłam z nimi wieczór, aż do Pasterki. Moje współsiostry? Włoszki spały. A Filipinka świętowała ze wspólnota Filipińczyków. Pasterka w skromnym gronie Polaków i nie tylko, w Starym Domu Polskim czyli także we wspólnocie sióstr Elżbietanek. A potem do domu. Skromnie. Chyba tak jak w Betlejem było właśnie wtedy...

Moja szopka i "choinka" w pokoju

Giosia i Michea

Miałam wielki plan pojechać do Betlejem na Mszę o g.9.00 rano, ale rano kiedy się obudziłam dwie rzeczy mnie totalnie zniechęciły. Pierwsza to deszcz, bo z nieba lało się strugami. A druga, to brak wspólnoty, brak osób, z którymi mogłabym się wybrać. U nas w kościele była Msza w obrządku ormiańskim, i na niej były moje siostry. Filipinka znów z Filipińczykami świętowała.

Zostałam na Mszy ormiańskiej, bo dla mnie te święta są przede wszystkim świętami do spędzania we wspólnocie, nawet jeśli kosztem nie pojechania do Betlejem. Bo jeszcze pojadę tam, żeby pomodlić się za tych wszystkich, którym te modlitwę tam obiecałam. Potem wspólny z wolontariuszami obiad...

I z zewnętrznego obchodzenia świąt to tyle. Może aż tyle.
W poniedziałek, dzień św. Szczepana, jak co roku, wybrałam się po południu na modlitwę na miejsce czczone wg tradycji jako miejsce męczeństwa tego pierwszego męczennika.
Tydzień po Bożym Narodzeniu to dla mnie tydzień pracy w bibliotece.

Miejsce narodzenia Jezusa

Chciałam jednak dotrzymać słowa i wybrać się do Betlejem, gdzie mogłabym się pomodlić za niektórych w Grocie Narodzenia a za niektórych w Grocie Mlecznej ;). Niestety wybrałyśmy się z drugą siostrą w niezbyt szczęśliwy dzień, bo piątek. A to oznaczało przepychanie się z muzułmanami, którzy wracali z piątkowej modlitwy w meczecie. Poddałyśmy się, a raczej poddaliśmy się, bo dołączył do nas jeden znajomy ksiądz, i wybraliśmy się taksówką. Cenowo niestety skorzystał kierowca, bo wiedział, że jesteśmy dość zdeterminowani żeby jechać, a do autobusu nie dostaniemy się tak szybko. W Betlejem świąteczny klimat jeszcze dawał się we znaki ilością zwiedzających - nie było ich aż tak wiele, i dekoracjami. Udało mi się spędzić trochę czasu na modlitwie w Grocie Narodzenia. Potem zaszłyśmy do Groty Mlecznej, gdzie zostawiłam te wszystkie intencje małżeństw, które starają się o dziecko.

Żłóbek

Nowy Rok przyszedł szybko i niezbyt ciekawie. W naszym Kościele była Adoracja Najśw. Sakramentu od g. 22.00 a o g. 23.30 Eucharystia, do której włączyło się sporo kapłanów. W pierwszy dzień nowego roku uczestniczyłam w pięknej Eucharystii w Patriarchacie Łacińskim z okazji Uroczystości Św. Bożej Rodzicielki. Zgromadziło się wiele osób, z różnych wspólnot jerozolimskich. Niestety znów nasza wspólnota podzieliła się, i dwie siostry zostały na Mszy ormiańskiej w naszym kościele, a siostra Filipinka świętowała z Filipińczykami. Uroki wspólnot międzynarodowych? Lepiej nie szukać powodów. Tak minął czas świąteczny w Ziemi Jezusa. Pomimo, że przed nami jeszcze Epifania, czyli Uroczystość Objawienia Pańskiego, ja niestety nie będę mogła wybrać się z moją wspólnotą do Betlejem z powodu braku aktualizacji moich dokumentów. Teraz czas na owocowanie tego czasu Bożego Narodzenia....

Grota Narodzenia

Zdjęcia z Betlejem: br. Ananiasz OFM i Dariusz M. SDB

2011-12-25T21:15:00.002+02:00

KOCHANI, NIECH TEN ŚWIĄTECZNY CZAS POZWOLI ABY NARODZIŁO SIĘ W NAS DZIECKO Z OCZAMI ZADZIWIONYMI OD MIŁOŚCI JAKĄ BÓG OBDARZA NAS W CODZIENNOŚCI...

2011-12-20T21:38:00.002+02:00

Krzysztof Okoń
Biała Jerozolima 100 lat temu

Biała Jerozolima from facejew on Vimeo.

Reklama wolontariatu :), choć...

2011-12-19T08:27:00.001+02:00

...myślę, że za bardzo nie trzeba go reklamować, biorąc pod uwagę fakt, że na 2012 rok już niewiele jest miejsc wolnych (styczeń, listopad, grudzień).
http://www.e-sancti.net/wywiady/4685-jeruzalem-miasto-pokoju-w-tobie-wszyscy-si-jednocz

Galilea - dla zainteresowanych

2011-12-12T08:13:00.001+02:00

Dla tych, którzy tu zaglądają (co zawsze mnie zdumiewa) a pamiętają moje wspomnienie o wyjeździe do Galilei ze Studium Biblicum Franciscanum mała informacja. Nie będę wyjazdu opisywała ze szczegółami, bo choć wyjazd był bardzo interesujący, i już to, że mieszkałam na wprost Bazyliki Zwiastowania w Nazarecie było dla wielką łaską (po dwóch latach mieszkania w Izraelu po raz pierwszy!), to jednak byłoby tego za dużo. Ale zdjęcia już wpadają na stronę Galeria SBF-po prawej stronie bloga-i powoli są uzupełniane. Niestety jak się ma do dyspozycji aparat cyfrowy to się pstryka i pstryka, ale potem wiele z tego nie nadaje się do pokazania. I porządkowanie zdjęć zabiera jednak trochę czasu.

Dla tych, co daleko od Betlejem...

2011-12-11T10:26:00.001+02:00

Wirtualna wizyta w Bazylice Narodzenia: http://www.obethlehem.com/bethlehem-tourist-and-pilgrim-attractions/bethlehem-religious-sites/bethlehem-nativity-church/nativity-church-virtual-tour

I pomyśleć, że ja tu mieszkam!

2011-12-08T15:26:00.001+02:00

www.jerusalemthemovie.com

Jerusalem | Filmed in Imax 3D from JerusalemTheMovie on Vimeo.

Oczekiwany?

2011-12-05T21:08:00.001+02:00

WOLNY TERMIN !!!

2011-12-04T22:01:00.001+02:00

Zanim nawiążę do tytułu, wspomnę, że spędziłam bardzo intensywnie 5 dni w Galilei. A jak wróciłam do Jerozolimy, to okazało się, że już grudzień. A wyjeżdżałam jak był jeszcze listopad...czas płynie niesamowicie szybko. Za jakiś czas w punkcie Galeria SBF po prawej stronie pojawią sie nowe zdjęcia.
A co do wolnego terminu, to chodzi o wolontariat adoracyjny. Zwolnił się styczeń i część lutego. A więc jeśli ktoś ma ochotę na spędzenie tego czasu w Jerozolimie - ZAPRASZAM SERDECZNIE!

Przyjdź!

2011-11-27T10:46:00.001+02:00

Aż trudno uwierzyć, że już kolejny, trzeci Adwent w Ziemi Św.
Jak zaczyna się ten czas, to moje myśli już biegną do Bożego Narodzenia. Jak je spędzę w tym roku?
Jak zawsze dochodzę do wniosku, że pomimo braku sklepów przepełnionych gwiazdkowymi gadżetami i tu, w Jerozolimie, można ten czas spędzić bardzo powierzchownie i płytko. Choćby zastanawiając się, jak spędzić Święta. Czy wybrać się na Pasterkę do Betlejem, gdzie mniej jest modlitwy a więcej chaosu medialnego? Zostać w domu gdzie dopadnie mnie smutek, bo w międzynarodowej wspólnocie trudno o świętowanie takie jak w Polsce, czy spędzić Wigilię w gronie Polaków nad "dwunastoma" tradycyjnymi daniami?
Jak niesamowitym doświadczeniem jest tęsknić za domem.Tęsknić za rodzinnymi świętami. Niesamowitym, bo widzę jak bardzo angażowało mnie celebrowanie tych Świąt. Celebrowanie, nie tylko obchodzenie, ale i celebrowanie. I w tym zawierał się wyjazd do Babci na wieś, który wspominamy czasem, jak jakąś wielką przygodę, bo Babcia mieszkała w lesie, poza całym skupiskiem domów wiejskich. Niektóre zimy w Polsce były tak pełne śniegu, że nie było możliwym dojechać samochodem do domu Babci (i Dziadzia, ale u nas w domu mówiło się, że "jedziemy do Babci"). Zostawialiśmy wtedy samochód u jakiś gospodarzy, a sami, ok. 2 km szliśmy z rodzicami na piechotę, z tobołkami, bo przy trójce dzieci trzeba bylo trochę rzeczy zabrać. Najmłodszy na sankach, razem z siatkami pełnymi zakupów świątecznych, bo Babcia miała daleko do sklepów. Te zaspy, te ośnieżone świerki! Te futerka sztuczne lub z królika i te polskie relaxy!A potem zasuwało się na plastikowych nartach, robiło sztuczne lodowisko u babci na podwórku. Bez łazienki w mieszkaniu, bez bieżącej wody. Z choinką ściętą przez Dziadzia w lesie, ubraną w cukierki i pilnowanej potem przez najstarszego brata przed tym młodszym rodzeństwem. Spacery po lesie w skrzypiącym śniegu, śpiewanie kolęd, te swojskie ciasta! Pasterka tylko dla dorosłych, bo daleko, na piechotę. A my dzieci zostawaliśmy z Babcią w domu. Spanie w poprzek na jednym tapczanie, co większy to dostawał krzesło pod nogi, a rodzice na podłodze na kożuchach. Butelki z wodą do ogrzania stóp. Piec, w którym paliło się drewnem.
A w drodze powrotnej liczenie oświetlonych w domach choinek. I zasypianie.
To skarb mieć takie wspomnienia.
Celebrowanie, bo dla mnie nie istnieją Święta przeżywane "tylko" duchowo. Jak nie ma tego wymiaru "wspólnoty" to będzie to zawsze namiastka.
Dziś odkrywam, że czas Adwentu to spojrzenie w przyszłość. To oczekiwanie. Nie oglądanie się wstecz, nie zasypianie pod wspomnieniami. To czujność, czułość, bo wyczekiwanie z miłością...Nie na kolejne Boże Narodzenie, na Betlejem, gdzie wątpię czy Jezus się urodził, skoro w Polsce w zimie jest tak pięknie...To tęsknota za Nim, za tym, który już nie przyjdzie jak małe dziecko, ale jako Pan, Oblubieniec, Sędzia, Król...Ten Adwent to swoisty czas rekolekcji, ćwiczenia się w oczekiwaniu, aby potem w "zielonej" codzienności zwykłego czasu dojść do wprawy, nie zaspać.
Przyjdź Panie Jezu. Przyjdź. Nie zwlekaj.

Dziś...

2011-11-26T09:10:00.001+02:00

W szczególnej łączności z moimi braćmi i siostrami z Rodziny św. Pawła, choć są tak daleko i tak rozproszeni po całym świecie, dziękujemy za naszego Ojca Założyciela, bł Jakuba Alberione.

Obyśmy mieli przynajmniej namiastkę jego wiary!

Tego życzę nam wszystkim...

Nasz nowy Prowincjał :)

2011-11-24T16:43:00.001+02:00

Dnia 23 listopada 2011 r. decyzją Przełożonego Generalnego ks. Silvio Sassi, Przełożonym Regionalnym w Polsce, na lata 2012 - 2014, został mianowany ks. Bogusław Zeman. Dziękując Bogu, za dar nowego Przełożonego Regionalnego pamiętajmy o szczerej modlitwie w intencji ks. Bogusława, aby ta jego nowa posługa, przynosiła w naszym Zgromadzeniu błogosławione owoce.

Nowa inicjatywa w moim miejscu pracy-Italiano

2011-11-22T13:46:00.001+02:00

Biblioteca francescana di Gerusalemme: prosegue il lavoro di catalogazione del fondo antico

All’interno del convento di San Salvatore, nel cuore del quartiere cristiano della Città Vecchia di Gerusalemme, si trova la biblioteca dei francescani della Custodia di Terra Santa. Qui, tra preziosi manoscritti e bellissime collezioni di volumi antichi, sta avanzando il lavoro di catalogazione di alcuni di questi volumi, e precisamente dei libri a stampa del Quattro e Cinquecento.

Il lavoro, che prosegue da diversi mesi, intende creare un catalogo dettagliato in cui siano riportati i dati e le informazioni sullo stato di conservazione e sulla provenienza di ogni singolo volume, in modo da poter ricostruire con sempre maggior precisione, attraverso la storia dei libri, la storia della biblioteca.

Il progetto è portato avanti con il sostegno di ATS pro Terra Sancta – all’interno del progetto più ampio “Raccontare la Terra Santa” -, della Custodia di Terra Santa e del Centro di Ricerca Europeo Libro Editoria Biblioteca dell’Università Cattolica di Milano, e coinvolge, oltre alla biblioteca di San Salvatore, anche la biblioteca dello Studium Biblicum Franciscanum.

Il catalogo, che verrà pubblicato a stampa il prossimo anno, costituirà uno strumento importante per gli studiosi e i ricercatori non solo di Gerusalemme ma di tutto il mondo, che potranno avere una panoramica dettagliata dei volumi che si possono consultare in questa biblioteca. Di grande interesse, ad esempio, sono alcune collezioni rare, come quella dedicata agli itinerari e ai resoconti di viaggio in Terra Santa, dal Quattrocento ai giorni nostri.

***

Bezsilność

2011-11-20T13:25:00.001+02:00

Jak poradzić sobie z sytuacją, kiedy trzeba leczyć korzenie, i Ty to widzisz, i wiesz, że to operacja bolesna, ale konieczna bo wszystkim jest ciężko. A osoba, od której to zależy pyta: co zrobić, żeby liście były bardziej zielone? (bo myśl o owocach to dla niej abstrakcja) Może obetniemy te gałąź? A Ty wiesz, że tak można próbować w nieskończoność...bo chore są korzenie. Ale nie masz narzędzi by to zrobić.
Co poradzić?
Wiem, enigmatycznie, no ale właśnie inaczej się nie da.
Najciężej mi zawsze z bezsilnością.
Pozostaje wierność i łaska.

Mokro, zimno, ciemno...

2011-11-14T21:59:00.001+02:00

czyli nowe oblicze Jerozolimy. Oblicze zimowe powoli zaczyna dominować nad tym letnim. To też ma swój urok. Zwłaszcza kiedy z nieba leją się strugi deszczu!

Święta muzułmańskie...Eid al -Adha

2011-11-06T10:49:00.001+02:00

Pisałam już o tym święcie, które właśnie przypada w dniu dzisiejszym, stąd odniosę się do mojego posta sprzed dwóch lat, Eid al-Adha. Bo od wczoraj zastanawiamy się skąd takie tłumy na ulicy, a nie mamy dostępu do neta żeby to sprawdzić. Ja właśnie siedzę w zakrystii, czekając na grupę z Francji, która ma mieć u nas w Kościele swoją niedzielną Eucharystię.

Zimno, Zimno, ...

2011-11-05T20:01:00.001+02:00

... coraz zimniej. Niestety mój cudowny pokój z balkonem wychodzącym na Starą Jerozolimę ma ten tragiczny defekt: jest strasznie zimny. Piękna podłoga, która dosłownie parzy zimnem nawet przez buty, aż do kostek. Szpary centymentrowe (nawet więcej niż jedno) pod drzwiami doskonale "orzeźwiają" powietrze bez otwierania okna. A to dopiero listopad. A ja wszelkie możliwe swetry już wyjęłam, ciepłą pościel, z jakimiś ogrzewającymi matami...starzeję się, to jest jasne. Całe szczęście, że chociaż wodę mamy ciepłą, bo przez 1,5 roku ścinało mi zęby od lodowatej wody. A przy tym piękne słońce i deszcz, który nie pada, ale chluszcze co chwila. Cudowne jest życie jerozolimskie, iście cudowne. Cud polega na wytrzymaniu tu kolejnego roku...Dooobra, nie jest tak tragicznie. Przesadzam. Ale z zimnem u mnie w pokoju nie ;).

Reklama

2011-11-04T09:25:00.003+02:00

Już prawie na ukończeniu nowa strona o Bazylice Bożego Grobu:
http://ssepolcro.fotonica.com/?id=1

Niedziela jakich mało

2011-10-31T08:38:00.001+02:00

Piękny dzień był wczoraj. Piękny, bo słońce świeciło, ale było tak niesamowicie przejrzyście jak rzadko bywa w Jerozolimie pełnej piaszczystego powietrza. I od rana korciło mnie żeby ten dzień jakoś urozmaicić o jakiś spacer co najmniej. Tym bardziej, że przypadało nasze święto patronalne Boskiego Mistrza, które obchodzimy, oczywiście w naszej Rodzinie św. Pawła przede wszystkim, w ostatnią niedzielę października. No i udało się. Już o dawna chodziło mi po głowie, żeby zobaczyć ZOO Arki Noego (nie tej od dzieci) w Jerozolimie. I właśnie wczoraj udało się. Polecam każdemu, kto będąc w Ziemi Św. już dłuższy czas, chce pospacerować po zielonym, pięknym parku, niekoniecznie wśród tłumu ludzi. Wystarczy popatrzeć na zdjęcia!

Poszukiwany KAPŁAN!

2011-10-28T20:10:00.002+02:00

Ale nie jeden! W Jerozolimie brak kapłanów-spowiedników....W ostatnich dniach kilka wydarzeń pokazało mi, że nie tylko pielgrzymi, ale i "tutejsi"nie mają czasem gdzie pójść do spowiedzi (celowo nie piszę skorzystać z Sakr. Pojednania). Wiadomo, jest wielu księży w Jerozolimie. Różnych narodowości. I można się z nimi umówić. No właśnie. I z tym umawianiem często jest problem. Brakuje takiego miejsca gdzie każdy by wiedział, że PRAWIE o każdej porze dnia może znaleźć możliwość spowiedzi. Coś takiego jak nasza Adoracja. Już wiele osób wie, że od 8.00 rano do 20.00 jest wystawiony Najśw. Sakrament. A potrzeba takiego miejsca jak Wieczernik Jasnogórski, gdzie można znaleźć wielu kapłanów "czuwających". Tak, wiem, to nie jest łatwe. Śmiem twierdzić, że jest to jeden z Sakramentów jakoś najbardziej zaniedbanych w gorliwości kapłańskiej, ale mam świadomość, że gdzie jak gdzie, ale tu tego naprawdę potrzeba. Jest niby taka możliwość w Bazylice Zmartwychwstania, ale jak życie pokazuje, nie jest to stała możliwość.

I przyszła myśl, żeby stworzyć jakby pewną gałąź wolontariatu Adoracyjnego, która angażowałaby kapłanów. Jako, że mamy już zgłoszonych kapłanów na wolontariat, myślę, że jest możliwość takiej inicjatywy. Oczywiście wszystko potem zweryfikuje rzeczywistość. Ale poszukiwania są, i to nie tylko spośród kapłanów polskich, ale z całego świata!!!

This is Israel

2011-10-24T13:13:00.001+02:00

This Isreal from Matthew Brown on Vimeo.

Jesień jerozolimska

2011-10-23T20:37:00.000+02:00

Odkrywam, że Jerozolima też ma swoją jesień. To można wyczuć i zobaczyć wieczorami, kiedy słońce jeszcze świeci, ale cienie się wydłużają, a barwy stają się ostrzejsze. Ten zapach, jaki wyczuwam, przypomina jesień jaką wspominam z mojego dzieciństwa (starzeję się coraz szybciej). Palone trawy na łąkach, szelest liści, zapach dymu, pieczone ziemniaki, chłód i szarość. Ale i ciepłe kolory gasnących kwiatów....

Nieporadność

2011-10-23T20:09:00.000+02:00

No i nie wiem jak to zrobić. Ktoś niedawno powiedział - napisał, już nie pamiętam, że coraz więcej ludzi pisze blogi i coraz mniej je czyta...No i mam ten problem, że jest sporo blogów dla mnie wartościowych, ale jest ich tyle, i na wciąż odkrywam nowe, że nie jestem w stanie czytać tyle ile bym chciała. Co jest w tym pisaniu niesamowite, że znając niektóre osoby, które piszą, widzę, że często nie usłyszałabym tego co piszą. Jest tyle piękna w innych, które zostaje przelane w przestrzeń wirtualną.

Zmiana...

2011-10-23T00:07:00.000+02:00

Zmiana ponurego posta na mniej ponury! Ale też zmiana, bo jak się porówna poprzedni wyjazd archeologiczny z ostatnim to różnica jest zasadnicza. Teraz byliśmy na pustyni Negev i zwiedzaliśmy miasta założone przez Nabatejczyków: Avdat, Nizzana, Sziwta - szlak wonności.

Coś dla zniechęcenia - pisze polska, katolicka tradycjonalistka

2011-10-16T20:47:00.000+02:00

Na przykład taka niedziela w Jerozolimie.
Rano drą się mueziny ze wszystkich stron świata, nawet więcej niż czterech. Tak od 3.40 zaczynają. Choć ja tych pierwszych nie słyszę.

O g. 7.00 jedyna w tygodniu wspólnotowa jutrznia. W czytaniu usłyszałam, że Bóg zasiadł w pociągu zamiast na tronie (treno-trono). Po polsku już nie byłoby okazji się pośmiać. No ale cóż, każdemu się może zdarzyć pomyłka.
O g. 9.00 Msza. Na Mszy: 4 siostry (dwie włoszki, filipinka, polka) wyznania łacińskiego, czworo ormian, w tym dwoje ortodoksyjnych. I ksiądz z Indii. Chyba katolik.
Msza po angielsku. Nie zrozumiałam prawie nic. Wcale nie dlatego, że nie mówię po angielsku. Przynajmniej czytania wiedziałam o czym są.
Części stałe podczas Mszy po ormiańsku. Trzeba znać żonę naszego organisty, żeby wiedzieć jaka to przyjemność co niedzielę tak się modlić przy akompaniamencie jej śpiewu.
Przy "wystawieniu" (u nas się nie wystawia tylko wkłada Hostię do monstrancji, która już stoi) ksiądz nie mógł włożyć Hostii Konsekrowanej w monstrancję, bo nie wiedział jak. Niestety, u nas siostry wyjmują Najśw. Sakrament przed Mszą i wynoszą Go do Tabernakulum (ja nie!). Skutek taki, że Pan Jezus tyłem znalazł się w monstrancji (o ile nie ma różnicy w Hostii o tyle jest różnica w melchizedeku). Po "wystawieniu" trzeba było Pana Jezusa przekręcić. Udało się.
Po Mszy siostra za ścianą robi pranie.
Idę na adorację. Mijam panie, które oczywiście w piątek i sobotę nie, ale dziś tak! szorują podłogi, ściany...nie są muzułmankami. Sprzątają w Armenian Hospice.
Po adoracji jem niedzielny obiad. Sama. Zresztą praktycznie jak co dzień.
Idę do swojego pokoju. Na wprost mojego okna jeden pan kuje ścianę kościoła. Żeby nie być gołosłowną zamieszczam zdjęcie. Przy tych dźwiękach upłynęła mi modlitwa - Kościół jak studnia, powielał te rytmy wybijane młotkiem.

Chwile później zajeżdża traktor i zabiera rusztowania.
Oczywiście w piątek i sobotę nigdy by tego nie robili.
Na zakończenie dnia idę do Bazyliki Zmartwychwstania (ostatnio dowiedziałam się, że Kościół Zachodni nazywa ją Bazyliką Bożego Grobu a Wschodni Zmartwychwstania - ta druga jakoś bardziej do mnie przemawia). I co znajduję? W dziurze podłogi Bazyliki ukrył się mały, gumowy dinozaur.
Koniec atrakcji.
I jak nie kochać Jerozolimy?
Gratuluję odważnym, którzy chcą tu przyjechać...

Nowe doświadczenia

2011-10-13T22:00:00.000+02:00

Jestem właśnie po pierwszej wycieczce szkolnej...śmiesznie to brzmi, ale w sumie to prawda. Jak dzieci szkolne, tak i my, studenci i pseudo-studenci SBF, pakujemy się do auotkaru o g. 7.30 rano i ruszamy spod Bramy Damasceńskiej w stronę Samarii. Dziś były odwiedziny Nablus, Sychem, Samaria...i nie pamiętam co jeszcze. Czyli miejsce spotkania Jezusa z Samarytanką - Studnia Jakuba, rzekomy grób św. Jana Chrzciciela, i wiele innych ciekawych kamyków sprzed wieków. No i cudowne krajobrazy Samarii! W każdym razie dzień bogaty w kolejne przekonanie, zwłaszcza co do Heroda Wielkiego, że naprawdę był wielki, pod każdym względem (Ks. Adam zwrócił mi uwagę: Z wielkosci Heroda bylbym bardziej ostrozny: pod pewnymi wzgledami, np. jako budowniczy, byl "wielki", pod innymi, np. mordujac zone i synow, jakby "mały').. Anegdota o nim krążąca wśród archeologów: nie mogą znaleźć żadnej monety z czasów Heroda Wielkiego...dlaczego? Bo wydał wszystkie pieniądze.

I znów Sukkot - סוכות

2011-10-12T21:58:00.000+02:00

http://www.izrael.badacz.org/kultura/kalendarz_sukot.html - polecam zajrzeć dla zrozumienia tego radosnego święta. Naprawdę, żyć w Izraelu, a w dodatku w Jerozolimie to coś niesamowitego!
A mnie jutro czeka Samaria w drugiej odsłonie, bo pierwsza była przed wakacjami...

- http://www.mandragora.lublin.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=39&Itemid=37

- https://picasaweb.google.com/Kipa.Fotos/Sukkot?feat=content_notification

- http://shalom-miriam.blogspot.com/2009/10/warto-wiedziec-wasnie-sysze-spiew-spod.html

Trochę narzekania...

2011-10-11T10:13:00.003+02:00

fot. Grzegorz Momot

W Jerozolimie zapowiada się kolejny dzień i 30 stopni. Ja mówię dość. Tęsknię za polską jesienią...

Prośba o modlitwę

2011-10-09T21:19:00.001+02:00

Szczególna prośba o pamięć w modlitwie za brata naszego biskupa Ormiańskiego, Raphaela Minassiana. Niestety nie wiem jak nazywa się brat. Lekarze stwierdzili raka kości. I 3 miesiące życia.

גמר חתימה טובה

2011-10-08T08:57:00.001+02:00

Dziś szczególnie można usłyszeć życzenie - GMAR HATIMA TOVA - aby Bóg przebaczył. Dziś Jom Kippur dla Żydów. Dzień przebłagania. w Izraelu życie zamiera dziś. Żydzi zatrzymują się na modlitwie i przebłaganiu za grzechy.
Jest to dzień szczęśliwy, ponieważ dokonuje się wybaczenie grzechów, za które skrucha została dokonana w dniach, które upłynęły od Rosz Haszana, oraz ostateczne rozliczenie win pomiędzy ludźmi oraz między ludźmi i Bogiem. Nie zostają jednak przebaczone grzechy, które popełnione zostały wobec innego człowieka, chyba że on sam udzielił przebaczenia...
- Erec Israel

DZIEŃ PRZEBŁAGANIA

Przygotowania

¹ Następnie powiedział Pan do Mojżesza po śmierci dwóch synów Aarona, którzy pomarli, kiedy zbliżyli się do Pana. ² Pan powiedział do Mojżesza: "Powiedz Aaronowi, swojemu bratu, żeby nie w każdym czasie wchodził do Miejsca Najświętszego poza zasłonę, przed przebłagalnię, która jest na arce, aby nie umarł, kiedy będę się ukazywać w obłoku nad przebłagalnią. ³ Oto jak Aaron będzie wchodzić do Miejsca Najświętszego: weźmie młodego cielca na ofiarę przebłagalną i barana na ofiarę całopalną. ⁴ Ubierze się w tunikę świętą, lnianą, i w spodnie lniane, przepasze się pasem lnianym, włoży na głowę tiarę lnianą - to są święte szaty. Wykąpie ciało w wodzie i ubierze się w te szaty. ⁵ Od społeczności Izraelitów weźmie dwa kozły na ofiarę przebłagalną i jednego barana na ofiarę całopalną.

Przyprowadzenie zwierząt ofiarnych

⁶ Potem Aaron przyprowadzi cielca na ofiarę przebłagalną za siebie samego i dokona przebłagania za siebie i za swój dom. ⁷ Weźmie dwa kozły i postawi je przed Panem, przed wejściem do Namiotu Spotkania. ⁸ Następnie Aaron rzuci losy o dwa kozły, jeden los dla Pana, drugi dla Azazela. ⁹ Potem Aaron przyprowadzi kozła, wylosowanego dla Pana, i złoży go na ofiarę przebłagalną. ¹⁰ Kozła wylosowanego dla Azazela postawi żywego przed Panem, aby dokonać na nim przebłagania, a potem wypędzić go dla Azazela na pustynię.

Przebłaganie za grzechy Aarona

¹¹ Potem Aaron przyprowadzi cielca na ofiarę przebłagalną za siebie i dokona przebłagania za siebie i za swój dom, zabije cielca na ofiarę przebłagalną za siebie samego. ¹² Następnie weźmie pełną kadzielnicę węgli rozżarzonych z ołtarza, który jest przed Panem, i dwie pełne garści wonnego kadzidła w proszku i wniesie je poza zasłonę. ¹³ Rzuci kadzidło na ogień przed Panem, tak iż obłok kadzidła okryje przebłagalnię, która jest na [Arce] Świadectwa. Dzięki temu nie umrze. ¹⁴ Następnie weźmie trochę krwi cielca i od wschodu pokropi palcem przed przebłagalnią. Siedem razy pokropi przed przebłagalnią palcem umoczonym we krwi.

Przebłaganie za lud

¹⁵ Potem zabije kozła jako ofiarę przebłagalną za lud, wniesie krew jego poza zasłonę i uczyni z tą krwią to samo, co uczynił z krwią cielca. Pokropi nią przebłagalnię z góry i z przodu ¹⁶ i dokona przebłagania nad Miejscem Świętym za nieczystości Izraelitów i za ich przestępstwa według wszystkich ich grzechów. To samo uczyni z Namiotem Spotkania, który znajduje się u nich - w środku ich nieczystości. ¹⁷ Żaden człowiek nie będzie obecny w Namiocie Spotkania od chwili, kiedy Aaron wejdzie, aby dokonać obrzędu przebłagania w Miejscu Najświętszym, dopóki nie wyjdzie. Tak dokona przebłagania za siebie samego, za swój dom i za całe zgromadzenie Izraela. ¹⁸ Potem wyjdzie do ołtarza, który jest przed Panem, aby dokonać nad nim przebłagania. Weźmie trochę z krwi cielca i z krwi kozła i pomaże nią rogi dokoła ołtarza. ¹⁹ Następnie siedem razy pokropi go palcem umoczonym we krwi. W ten sposób oczyści go od nieczystości Izraelitów i poświęci go.

Kozioł wypędzony na pustynię

²⁰ Kiedy już ukończy obrzęd przebłagania nad Miejscem Świętym, Namiotem Spotkania i ołtarzem, każe przyprowadzić żywego kozła. ²¹ Aaron położy obie ręce na głowę żywego kozła, wyzna nad nim wszystkie winy Izraelitów, wszystkie ich przestępstwa dotyczące wszelkich ich grzechów, włoży je na głowę kozła i każe człowiekowi do tego przeznaczonemu wypędzić go na pustynię. ²² W ten sposób kozioł zabierze z sobą wszystkie ich winy do ziemi bezpłodnej. Ów człowiek wypędzi kozła na pustynię.

Ofiara całopalna w Dniu Przebłagania

²³ Wtedy Aaron wejdzie do Namiotu Spotkania, zdejmie szaty lniane, które włożył wchodząc do Miejsca Świętego, i tam je położy. ²⁴ Wykąpie ciało w wodzie w miejscu poświęconym, włoży szaty, wyjdzie, złoży swoją ofiarę całopalną, a także ofiarę całopalną w imieniu ludu, aby dokonać przebłagania za siebie i za lud. ²⁵ Także tłuszcz ofiary przebłagalnej zamieni w dym na ołtarzu. ²⁶ Człowiek, który wypędził kozła dla Azazela, wypierze ubranie, wykąpie ciało w wodzie, potem wróci do obozu. ²⁷ Cielec zaś ofiary przebłagalnej i kozioł ofiary przebłagalnej, których krew była użyta do obrzędu przebłagania w Miejscu Świętym - będą wyniesione poza obóz i spalone ogniem razem ze skórą, mięsem i zawartością jelit. ²⁸ Ten, który je spali, wypierze ubranie, wykąpie ciało w wodzie i wróci do obozu.

Dodatkowe upomnienia

²⁹ Oto dla was ustawa wieczysta: Dziesiątego dnia siódmego miesiąca będziecie pościć. Nie będziecie wykonywać żadnej pracy, ani tubylec, ani przybysz, który osiedlił się wśród was. ³⁰ Bo tego dnia będzie za was dokonywane przebłaganie, aby oczyścić was od wszystkich grzechów. Przed Panem będziecie oczyszczeni. ³¹ Będzie to dla was święty szabat odpoczynku. Będziecie w tym dniu pościć. Jest to ustawa wieczysta. ³² Dokonywać obrzędu przebłagania będzie kapłan, który będzie namaszczony i wprowadzony w czynności kapłańskie na miejsce swego ojca. Włoży na siebie lniane szaty, szaty święte, ³³ i dokona obrzędu przebłagania nad Miejscem Najświętszym, dokona też przebłagania nad Namiotem Spotkania, ołtarzem, a także za kapłanów i za cały lud zgromadzenia. ³⁴ Będzie to dla was ustawa wieczysta, ażeby raz w roku dokonywano przebłagania za wszystkie grzechy Izraelitów". Uczyniono więc, jak Pan rozkazał Mojżeszowi.

Księga Kapłańska

hm...niby koperta zaadresowana na mnie

2011-10-06T23:06:00.000+02:00

Nawet nie wiem jak to nazwać. Aż strach umieszczać takie zdjęcie, bo jak zobaczą moi przełożeni to pomyślą, że zmieniłam zakon. I to na męski ;). Czyli czuję się już częścią Kustodii Ziemi Św.

Niesamowita godzina 3 pm

2011-10-05T21:40:00.000+02:00

No właśnie, czemu niesamowita ta godzina?
Dziś była piękna Msza na Flagellacji, czyli w Kościele Biczowania, gdzie znajduje się wspólnota Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia i wszystkie trzy siostry są polkami. No i o g. 16.00 była Msza we wspomnienie św. Faustyny, a po Mszy miłe spotkanie. Jak się okazało, jak dla jednej z naszych wolontariuszek, nawet po 20 latach można się z kimś spotkać niespodziewanie w Jerozolimie. To tak, jak pisałam wcześniej o tym co mówił Kustosz z okazji święta św. Franciszka, że Ziemia św. to ziemia spotkań.
W każdym razie, podczas kazania ksiądz wspomniał, że na Filipinach, o g. 15.00, każdego dnia, zatrzymują się uczniowie w szkole, radio zatrzymuje swoje programy... A ja w szoku, przyszłam do domu i pytam naszą s. Nimfę, jakby nie było Filipinkę, czy to prawda. A ona na to, że nie tylko w szkołach, i w radio, ale wszystko zatrzymuje się na Koronkę do Bożego Miłosierdzia, i na Anioł Pański, nawet centra handlowe, taśma staje i koniec, jest modlitwa. No i faktycznie, nawet programy TV zatrzymują nadawanie czegokolwiek, aby zatrzymać się na modlitwie.
I pomyśleć, że my Polacy, wśród niektórych narodów jesteśmy widziani jako zatwardziali głosiciele Bożego Miłosierdzia, z rozwieszaniem obrazu Jezusa Miłosiernego wszędzie gdzie się da. A tak! U mnie w Bibliotece Kustodialnej są dwa takie obrazy i muszę nieźle czasem walczyć, żeby tam pozostały!

Ogłoszenie drobne...

2011-10-05T07:40:00.000+02:00

Tak pomyślałam, że może ktoś ma aparat komórkowy, którego nie używa, bez simlocka, i chciałby wspomóc nasz Wolontariat Adoracyjny udostępniając nam ten aparat do użytku wolontariuszy. Zdarza się, że osoby przyjeżdżające tu potrzebują aby ich komórki polskie były czynne. I doskonale to rozumiem, bo ja także mam cały czas aktywny polski nr tel. Natomiast bardzo potrzebne jest do kontaktowania się tu już na miejscu posiadanie nr tel lokalnego, tym bardziej, że w mieszkaniu wolontariuszy nie ma telefonu stacjonarnego (choć zasięgu też nie ma na komórki - ale na to się zaradzi wychodząc przed mieszkanie lub kładąc tel na parapecie - opatentowane przez Rafała ;).
Ale niestety nie mamy wolnych aparatów komórkowych by ich użyczyć wolontariuszom. Jeśli ktoś chciałby nas wspomóc w tej kwestii, a potrzebne są dwa aparaty, to będziemy bardzo wdzięczni.
Chodzi oczywiście o najprostsze aparaty, z działającymi ładowarkami. Kontakt ze mną: shalom.miriam.pd@gmail.com

Ziemia spotkań...

2011-10-04T16:08:00.002+02:00

Tak się zastanawiałam czy czasem Kustosz Ziemi św. nie czyta mojego bloga, bo wczoraj wygłosił kazanie na Transitus św. Franciszka właśnie na temat Ziemi św. jako ziemi spotkań.
Naprawdę to miejsce jest pod tym względem szczególne i chyba jedyne na świecie. Wczoraj przepiękne nieszpory ze wspólnotą franciszkańską i z wieloma innymi wspólnotami. A dziś dłuuuga celebracja znów z Kustodią. Żal jedynie, że nasza wspólnota tak mało uczestniczy w takich wydarzeniach. Wczoraj byłam sama, a dziś udało mi się zachęcić s.Gabriellę - w końcu Franciszek jest patronem Italii.

Nie napisałam, że w niedzielę uczestniczyłam w innej pięknej uroczystości błogosławieństwa nowego opata Benedyktynów na Syjonie. Choć większa część była po niemiecku, a więc dla mnie niezrozumiała, to jednak liturgia u benedyktynów to coś jedynego w swoim rodzaju. Wzruszające słowa nowego Opata, Gregory Collins, Irlandczyka, kiedy pięć razy odpowiadając na zadane mu pytania odpowiadał, że jest gotów. Na koniec jednak skomentował, że z pomocą Bożą, a nie sam...
http://dormitio.net/aktuelles/nachrichten/aktuelles.news.43/index.html

Ze świętym na dziś, Franciszkiem, tak obecnym w Ziemi św.

2011-10-04T00:20:00.003+02:00

Dzisiejsze niebo nad Jerozolimą...

2011-10-01T23:52:00.001+03:00

Marzenie...

2011-09-30T14:41:00.001+03:00

Wyzwól nas, Boże, dla imienia Twego

2011-09-29T23:32:00.001+03:00

Panu, Bogu naszemu, należy się sprawiedliwość, nam zaś zawstydzenie oblicza, jak to jest obecnie, oraz każdemu człowiekowi ziemi judzkiej: mieszkającym w Jerozolimie, królom, zwierzchnikom, kapłanom, prorokom i przodkom naszym, ponieważ zgrzeszyliśmy przed Panem, nie wierzyliśmy Jemu, nie byliśmy posłuszni głosowi Pana, Boga naszego, by pójść za Jego przykazaniami, które nam dał.

Od czasu, kiedy Pan wyprowadził przodków naszych z ziemi egipskiej, aż do dnia dzisiejszego byliśmy niewierni wobec Pana, Boga naszego, byliśmy niedbali w posłuszeństwie na głos Jego. Przylgnęły przeto do nas nieszczęścia i przekleństwa, jakimi zagroził przez Mojżesza, sługę swego, w dniu, w którym wyprowadził przodków naszych z Egiptu, aby nam dać ziemię opływającą w mleko i miód, jak to jest i obecnie. Nie byliśmy posłuszni głosowi Pana, Boga naszego, przekazanemu we wszystkich mowach proroków posłanych do nas. Każdy chodził według zamysłów swego złego serca, służyliśmy bowiem obcym bogom i czyniliśmy zło przed oczami Pana, Boga naszego.

Ba 1, 15-22

Nikt, kto był w Ziemi św. nie może czytać Biblii w ten sam sposób, w jaki czytał ją wcześniej... Dziś myślę o rodzicach jednego z naszych wolontariuszy, którzy właśnie udali się na lotnisko. Myślę, że każdy kto tu przyjeżdża i wyjeżdża zabiera część tej Ziemi tam gdzie wraca. A jednak tu jej nie ubywa. Wydaje owoce w życiu tych, którzy mają czasem różne historie, które zaprowadziły ich aż tu.... I pomyśleć, że wpisuje się to wszystko w Historię Zbawienia. Historię tej Ziemi, ale i każdej osoby. I tajemnicą jakąś jest, ile tej Ziemi każdy zabierze ze sobą, w sobie, i jaki wyda ona owoc. To bogactwo spotkań w Jerozolimie. Dziś kolejne osoby wyleciały, jutro następne, a w sobotę znów przylatują inne, przeżywając swoją historię tej Ziemi, Ziemi spotkań, obietnic, wielkiego bólu i bezwzględności, ziemi pielgrzymowania do niebieskiego Jeruzalem, ziemi teraz jakoś mojej, przez te chwilę, ten krótki czas jaki mi został...

Żeby ta Ziemia święta przemieniała nas...w Niego.

NON HIEROSOLYMIS FUISSE, SED HIEROSOLYMIS BENE VIXISSE LAUDANDUM Hieronim

Kolejny Nowy Rok

2011-09-28T23:46:00.000+03:00

Izrael znieruchomiał na dwa dni świętowania Nowego Roku 5772! U nas w dzielnicy muzułmańskiej Starej Jerozolimy jednak nie koniecznie zauważyć da się jakiekolwiek święto.
My w naszej wspólnocie świętujemy urodziny Kamila, naszego wolontariusza, i jutrzejsze imieniny Rafała, drugiego wolontariusza. A także s. M. Gabrieli! Rafał ma przygotować "coś" - jak się dowiem co i jak to opiszę.
Problem mamy z dotarciem na lotnisko rodzinki Rafała, bo nie mogliśmy się dziś dodzwonić do busów jeżdżących na lotnisko. Niestety, takie są "atrakcje" związane ze świętami w Izraelu. Mnie to osobiście nie przeszkadza, że świętuje się "aż" tak. Tylko ja niestety nie jestem na tyle zorientowana, żeby przewidzieć takie utrudnienia....

Mój nowy Arcybiskup...

2011-09-26T13:48:00.002+03:00

Biskup Stanisław Budzik mianowany Arcybiskupem Metropolitą Lubelskim

Nuncjatura Apostolska w Polsce ogłosiła, że Ojciec Święty Benedykt XVI mianował biskupa Stanisława Budzika Arcybiskupem Metropolitą Lubelskim

http://diecezja.lublin.pl/news,484

Pierwsze deszcze...

2011-09-25T23:04:00.002+03:00

W Jerozolimie, i nie tylko, od kilku dni popaduje. Dość wcześnie w tym roku. Ale to dobrze. Ta ziemia na pewno tego potrzebuje.

Takie rzeczy to tylko u nas :(

2011-09-25T20:34:00.001+03:00

Paraliż lotniska z powodu imprezy, ludzie wściekli

Międzynarodowe lotnisko im. Ben Guriona pod Tel Awiwem zostało sparaliżowane na około dwie godziny, ponieważ pracownicy urządzili sobie imprezę z okazji zbliżającego się nowego roku żydowskiego.

http://wiadomosci.onet.pl/swiat/paraliz-lotniska-z-powodu-imprezy-ludzie-wsciekli,1,4861071,wiadomosc.html

Dla tych, co jeszcze nie znaja...

2011-09-23T09:21:00.004+03:00

tak, żeby jednak coś napisać

2011-09-22T22:34:00.000+03:00

No bo z netem ciężko ostatnio, coś go nam zjadło z domu. I tak był łapany taki z powietrza, to może wróci. A w bibliotece i tak siedzę dużo przed komputerem, to potem mam już dość.
Teraz, na chwilkę wyszłam na mój romantyczny balkon z widokiem na Starą Jerozolimę i nadrabiam pocztę. Pomiędzy mną a Bazyliką Zmartwychwstania posterunek żołnierzy izraelskich. Ale jest spokojnie. Dość chłodno już. U nas Adoracja przedłużona do 20.00 i choć wieczorem nie ma prawie nikogo oprócz nas to i tak jest cudem to, że udaje się ją utrzymać tak długo. I te godziny są bardzo dobre na modlitwę. Jest cisza, nie ma grup, pielgrzymów...
S. Nimfa wróciła z Rzymu po prawie trzymiesięcznym uczeniu się włoskiego i greki. I jesteśmy w komplecie. Plus wolontariat, który jest dość trudnym ale pięknym doświadczeniem. Ale dzięki któremu ta Adoracja trwa i rozwija się.

"Pekmezli sucuk"

2011-09-14T20:52:00.000+03:00

No, czarodziejskie słowo. Ale pod tym kryje się coś słodkiego, smacznego, choć oryginalnie wyglądającego. Pierwszy raz to zobaczyłam i jadłam w Armenian Tavern jako deser. Tam mi to przedstawiono jako ormiańską słodycz, ale jak się wydaje, pochodzenie ma tureckie. Przynajmniej ta nazwa jest turecka. W internecie proponuje zapisać jako Pekmezi sucuk, w kazdym razie odnosi się do tego samego: długie coś, z orzechami, oblepia nitkę! I ja się śmieje, że na moim talerzu wyglądało to jak psi ogon (blee), ale chodzi raczej o słodką kiełbasę. Ja temu zrobiłam zdjęcie ale niestety chyba nie moim aparatem i nie ma go jeszcze (!). Natomiast znalazłam wiele zdjęć w sieci, i wstawiam te bardziej oddające rzeczywistość tego co dokładnie przed chwilką zjadłam. Bo jak się okazuje, w jednym ze sklepów spożywczych w Starej Jerozolimie, można to dostać za 3.5 nis. POLECAM!

tu jest pokazane jak się to robi: http://mahmutlaozgunyemektarifleri.blogspot.com/2011/06/evde-cevizli-pekmezli-sucuk-tarifi.html

Z nowości...

2011-09-14T14:12:00.003+03:00

Dziś przyleciała kolejna osoba na wolontariat Adoracyjny.
2012 rok jest prawie pełen...Cuda za cudami.
Na chwałę Bogu i dla Pokoju!!!

Remonty dachowe

2011-09-13T08:14:00.000+03:00

Co do widoków z mojego okna to jest jeden, który z dnia na dzień przybiera inne oblicza. Chodzi o dach naszego Kościoła. Od niedzieli trwa ambitny remont, i aż jestem w szoku jak ci ludzie na takiej wysokości swobodnie się poruszają.

Poranna kawa przy oknie (ok.g. 5.55)

2011-09-12T22:17:00.000+03:00

A z okna widok na żołnierza izraelskiego ćwiczącego na dachu ... no właśnie nie wiem co. Ale ciekawie to wyglądało.

Boży cud, ludzki trud, ukształtował duszę Twą...

2011-09-07T20:41:00.000+03:00

Już mija kolejny dzień a we mnie cały czas pracuje fragment z Łk 6, 6-11...
Jezus uzdrawia w szabat człowieka z uschłą ręką.
To nie chodzi o to, że można łamać Prawo usprawiedliwiając się miłością bliźniego. Faryzeusze uważali, że jeśli coś nie zagraża bezpośrednio życiu człowieka, to z leczeniem można poczekać aż minie Szabat (Biblia Paulistów). Można. To była tylko ręka.
Ale Prawo nie ma władzy nad działaniem Boga. I to spowodowało, że faryzeusze tracili rozum ze złości.
W tamtej wspólnocie synagogalnej Prawo już nie dawało życia, obezwładniło wszystkich...Na podstawowe pytania stawiane przez Jezusa nie potrafili odpowiedzieć.
Było im już tak dobrze, obwarowani przykazaniami. A On przychodzi i stawia w centrum ich martwicę....

Pozwól mi Panie nie skostnieć i nie obezwładnieć w wypełnianiu Twoich praw.
Pozwól, aby serce moje pełne było życia...

...w Jerozolimie, człowiek nieustannie przebywa w przestrzeni sacrum

2011-09-07T09:23:00.000+03:00

Zamieszkać w świecie Biblii

Mieszkając w Jerozolimie, człowiek nieustannie przebywa w przestrzeni sacrum. To tak, jakby cały czas był w kościele... Po pewnym czasie przestaje się o tym myśleć - rozmowa z o. Pawłem Trzopkiem OP, biblistą, dyrektorem biblioteki w Ecole Biblique et Archeologique Francaise w Jerozolimie.

List: Od kilku lat mieszka Ojciec i pracuje w Jerozolimie. Przez ten czas pewnie bardzo zmienił się sposób, w jaki Ojciec postrzega Ziemię Świętą. Co najbardziej zaskakuje człowieka, który po raz pierwszy tam przyjeżdża?

o. Paweł Trzopek OP: Mnie najbardziej zdziwiły niewielkie rozmiary odwiedzanych miejsc. Spodziewałem się na przykład, że zobaczę w Jerozolimie potężne Stare Miasto. Patrząc na nie z tarasu widokowego na Górze Oliwnej, byłem jednak bardzo rozczarowany. Jego obszar jest porównywalny z obszarem krakowskiego Starego Miasta - ma nieco inny kształt, bardziej kwadratowy. Jedynie Plac Świątynny jest spory, jego rozmiary to około 360 na 400 m, co daje powierzchnię mniej więcej dwa razy większą od krakowskiego Rynku.

Podobnie poczułem się zawiedziony, gdy zobaczyłem ... http://www.deon.pl/religia/pielgrzym-pielgrzymka/art,36,zamieszkac-w-swiecie-biblii.html

fot.Bruno

Kolejne miejsce modlitwy Adoracyjnej o Pokój

2011-09-05T08:38:00.000+03:00

Dwie myśli

2011-09-01T21:27:00.000+03:00

1. Dziś smutny dzień.
Jakoś skumulował się smutek z powodu wyjeżdżających osób. To życie takie tu jest. Bardzo przemijające. Osoby przylatują i odlatują. Jerozolima trwa. Jak na razie i ja w niej. Ale czasem chciałby człowiek zatrzymać coś dla siebie.

2. Ta Ewangelia dzisiejsza przywodzi mi na myśl moją bratanicę. Boi się wchodzić do ciemnego pokoju sama. Podchodzi do mnie i mówi: chodź ciocia ze mną po domino do pokoju.
Wiele razy myślałam, że jak jest trudno, i modlę się, to Pan zabierze trud. A Pan mówi: wypłyń na głębię. Paradoksalnie nie zabiera trudności, ale mówi jeszcze aby "zejść" głębiej. Ale nie zostawia człowieka. I w sumie, zamiast mieć nadzieję, że On zmieni sytuacje na lepsze, powinnam naśladować moją bratanicę. Podejść do Niego i powiedzieć: chodź ze mną! Na Jego Słowo.

fot. TTZ

Powoli czas wracać...

2011-08-28T22:25:00.001+03:00

Zapada już zmrok nad Jerozolimą, choć nie jest późno, dopiero g.19.03. Uświadomiłam sobie wczoraj kończąc Adoracje o g. 20.00, że w Polsce jest jeszcze jasno, a tu już dość ciemno...No właśnie, żyję jeszcze urlopem trochę i jakoś tak trochę porównuję te dwie rzeczywistości. Było mi w tym roku stanowczo za dobrze na wakacjach, i powrót był ciężkawy. To zawsze świadomość pozostawiania gdzieś daleko ludzi, z którymi tak dobrze się czuję, którzy rozumieją bez trudu wiele nawet z tego, czego się nie wypowie.
Dziś był piękny dzień, także dzięki dobrym ludziom, których Pan stawia i tu na mojej drodze. Po południu wybraliśmy na Pustynię Judzka, do Oazy Wadi Perat, (http://www.tiuli.com/track_info.asp?lng=eng&track_id=62) która znajduje się między Jerozolimą a Morzem Martwym ...takie miejsca są dla mnie zawsze kolejnym zakochiwaniem się w tej Ziemi. Choć, choć, związane są z trudem upału i braku wody, kamieniami i pustynią. Dziś ta pustynia pełna była kąpiących się Żydów...
Ale miejsce piękne, z przyczepionym do skał rosyjskim monastyrem św. Haritona, mnicha, któremu przypisuje się rozszerzenie chrześcijaństwa na Pustynię Judzką. Z uschniętym drzewem figowym (to, które nie wydało owocu we właściwym czasie?), ale i zielenią wokół strumienia, który wypełniał Wadi.

A i sympatyczne było, jak w drodze powrotnej stadko owiec zabiegło nam drogę...

A w Jerozolimie trwa jeszcze Ramadan - co wiąże się z brakiem ciszy w nocy pod naszymi oknami - uroki mieszkania w Starej Jerozlimie.

ZAPROSZENIE NA REKOLEKCJE u PDDM

2011-07-12T07:50:00.000+03:00

http://smallbluehouse.blogspot.com/2011/07/uwaga-rekolekcje.html

Dla Pani Romany :)

2011-07-11T12:52:00.000+03:00

Aktualizuję tak na moment, bo ostatnio nie tylko brak mi czasu, ale aż tyle się działo, że nie wiem od czego zacząć...I zacznę tak trochę od końca: wczoraj wieczorem wracamy z Syjonu z diakonem Tomkiem, a zatrzymuje nas jeden czarnoskóry pan i pyta się czy jestem katoliczką. Mówię, że tak, a on na to: "a może mi siostra pobłogosławić te różańce?"Zaniemówiłam. Ale jak już się ocknęłam, to wskazałam na Tomka, że jest diakonem, (i miał przecież koszulę do koloratki!) i pobłogosławił. Pan był z Nigerii, ale mieszka w Chinach i przyjechał tu w sprawach zawodowych.
To na dziś tyle, może być Pani Romano?*

*Pani Romana to nasz kochana wolontariuszka Adoracyjna ;), która upomniała się ( i mnie) o aktualizację bloga.
** Mamy jeszcze wolne terminy na wolontariat na ten rok!!!!Patrz zakładka Wolontariat i na dole jest terminarz!

Reklama:

2011-07-01T22:42:00.003+03:00

http://www.jnul.huji.ac.il/dl/maps/pal/html/

2011-06-28T10:37:00.002+03:00

A u nas normalnie prawie chłodno. 26 stopni i wiatr chłodny....Dziwne. Ale mnie się podoba.

Or Jeruszalaim - Lights Festival - אור ירושלים

2011-06-18T22:46:00.003+03:00

-
Niestety z braku wiadomości nie wiem skąd jest idea organizowania Festiwalu Świateł co roku w Jerozolimie, a ściślej, na Starym Mieście. Co roku pojawiają się jakieś nowe pomysły na figury świetlne...W tym roku można zobaczyć dziwne kwiaty porozwieszane po ulicach, drzewka, gwiazdy, teatry oświetlonych postaci, albo film animowany wyświetlany na Bramie Damasceńskiej. To kilka dni, od 15 do 22 czerwca, kiedy można zauważyć tłumy ludzi przechodzących przez Stare Miasto nocą, bo trwa to od 20.00 do 24.00 przez te dni. Ładne, ale jak na Stare Miasto to muszę przyznać, że tu nie pasuje. Tym bardziej, że nie ma ścisłego nawiązania do charakteru miejsca...brak mi jakiejś sakralności w tym, to co można zauważyć tu na co dzień, pomimo straganów z pamiątkami. Ten festiwal jest jakby taką ingerencją w życie miasta. O wiele bardziej pasowałby mi na Nowym Mieście...No ale i ja jednak skusiłam się na spacer i kilka ujęć tego co widziałam.

Mały "news" z życia wolontariuszy

2011-06-18T09:44:00.004+03:00

No po prostu "rozkręcamy się". Inicjatywa wolontariatu dla modlitwy adoracyjnej o pokój to jednak ciągłe doświadczenie Opatrzności Bożej pod każdym względem.
W mijającym tygodniu udało nam się spotkać w poszerzonym gronie w naszym małym mieszkaniu dla wolontariuszy. Zaprosiliśmy ks.Zbyszka (zwanego ks.Zibi) żeby poświęcił mieszkanie i nas wszystkich. Było nas sporo, bo wyjątkowo są 4 wolontariuszki, choć jedna właśnie dziś w nocy wylatuje do Polski. Do tego towarzyszy nam dzielnie Filip (http://domatorek.blogspot.com/), nie tylko w okazjonalnych spotkaniach, ale i w modlitwie przed Najśw. Sakramentem. I jeszcze p.Teresa, wolontariuszka z "doskoku". Aż musieliśmy pożyczać krzesła bo nie ma ich aż tyle w domu.
Błogosławieństwu mieszkania towarzyszyło przybycie obrazu Matki Bożej Częstochowskiej, który przywiozła nam s.Judyta z Polski. Nie wiem w sumie czemu, ale jakoś zapragnęłam, żeby to właśnie jej obraz pojawił się w tym mieszkaniu. Może stąd, że pan Drapikowski w tworzeniu monstrancji do naszego Kościoła nawiązał własnie do Niej.Agnieszka wbiła gwoździa, po uprzednim ustaleniu gdzie obraz ma zawisnąć. Nie było to łatwe, bo ścian jest dużo,ale nie wszystkie nadają się na wbijanie gwoździ. A Grażynka zawiesiła obraz. No i jest ładnie....Za jakiś czas dołączą nowe osoby, a inne wyjadą. To niesamowite doświadczenie....
No i co najważniejsze, pojawiają się zgłoszenia spoza Polski, na co bardzo czekałam!
Poniżej małe migawki z życia wolontariuszy.

Teraz...

2011-06-15T23:47:00.001+03:00

... u nas zaćmienie księżyca. Biegam co chwilkę na taras, ale jeszcze kilka minut do najpełniejszego zostało. Nie sądzę, żeby z moim aparatem mogła coś ciekawego uchwycić.

http://www.nileguide.com/destination/blog/jerusalem/2011/06/13/total-lunar-eclipse-over-israel-this-wednesday-june-15/

Inwestytura Polskiego Zwierzchnictwa OESSH Gdańsk-Oliwa 2011

2011-06-15T22:38:00.000+03:00

Przytoczę tu tę wiadomość ze względu na związek z naszym Zgromadzeniem, ale także z Tryptykiem. Otóż wśród rycerzy Bożego Grobu można dostrzec pana Mariusza Drapikowskiego. Natomiast jako nowi członkowie tegoż Zakonu pojawili się m. in. pan Zbigniew Świt, nasz wielki dobrodziej, oraz pan Ireneusz Wilk, brat naszej Siostry Prowincjalnej Polskiej oraz ks. Jerzy Misiurek, wieloletni Przyjaciel Boskiego Mistrza w Lublinie.

W wigilię Zesłania Ducha Świętego, 11 czerwca 2011 r. w w Archikatedrze p.w. Trójcy Świętej w Gdańsku - Oliwie, odbyła się XVI Inwestytura Polskiego Zwierzchnictwa Zakonu Rycerskiego Świętego Grobu Bożego w Jerozolimie. Mszy św. z obrzędem Inwestytury kawalerów, dam i duchownych przewodniczył Wielki Przeor Polskiego Zwierzchnictwa OESSH J. Em. Józef Kardynał Glempa, Prymas Senior Polski.
Polscy Bożogrobcy mieli honor gościć J. E. abpa Giuseppe de Andrea Asesora Wielkiego Magisterium OESSH, pełniącego obecnie obowiązki Wielkiego Mistrza Zakonu. W uroczystości wzięli udział Bożogrobcy z Niemiec, Szwajcarii i Anglii.
W poczet członków Zakonu zostali przyjęci: Sławomir Adamiec, Andrzej Marek Chojnacki, ks. Krzysztof Czaja, J. E. bp Antoni Pacyfik Dydycz, Danuta i Stanisław Dyrda, Dorota i Grzegorz Garbas, Teresa i Janusz Kąpińscy, ks. Wacław Kozicki, Mirosław Lademann, ks. Jerzy Misiurek, ks. prał. Marek Rumiński, Halina Stolarczyk-Biskupek, Zbigniew Świt, Maria Tietze, Ireneusz Wilk, Zbigniew Wysocki oraz Stanisław Zajączkowski.

Uroczystości poprzedziła piątkowa procesja kandydatów i członków Zakonu przez gdański Długi Targ do Bazyliki Mariackiej p.w. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, gdzie odbyło się Czuwanie i Msza św. pod przewodnictwem J. E. bp Andrzeja Franciszka Dziuby z Łowicza.

J. E. Zwierzchnik Karol Bolesław Szlenkier KCHS za szczególne zasługi dla Polskiego Zwierzchnictwa wyróżnił w Gdańsku następujące osoby: Order Glorii I. klasy - J. E. abp Giuseppe de Andrea Asesor Wielkiego Magisterium OESSH, J. E. bp Andrzej Franciszek Dziuba Biskup Łowicki, kawaler prof. Gabriel Turowski. Order Glorii II. klasy - kawaler ks. dr Jerzy Bielecki. Order Glorii III. klasy - komandor dr Jan Włudarczyk, dama Lidia Dudkiweicz, kawaler Józef Dąbrowski oraz kawaler Marek Waśkiewicz.

GALERIA ZDJĘĆ Z UROCZYSTOŚCI

Św. Antoni i Bocelli - co ich łączy?

2011-06-13T20:57:00.001+03:00

Kościół Św.Zbawiciela w Jerozolimie i dzisiejsza Eucharystia...
Dziś św. Antoniego z Padwy, między innymi patrona Kustodii Ziemi Świętej. I świętowaliśmy rano celebrując Eucharystię w Kościele św. Zbawiciela (jakoś nie brzmi mi dobrze ta nazwa polska, bo na co dzień mówi się tu "San Salvatore" i prawie każdy wie o co chodzi). A na Mszy śpiewał chór Instytutu Magnificat, założony przez o.Armando, jednego z Franciszkanów. I...no dobra, i Andrea Bocelli też. Tak po prostu. Bez żadnej gali, bez garnituru, w koszulce polo. Oczywiście nie wszedł tylko żeby zaśpiewać, ale był na prezbiterium i uczestniczył w Eucharystii. http://www.custodia.org/default.asp?id=4&id_n=10244 W niedzielę miał koncert na Masadzie. Coraz mniej zaskoczenie w Jerozolimie mnie dziwi.

A po Kościele biegało "stadko" małych franciszkanków. Tacy mali chłopcy poprzebierani w habity franciszkańskie. Podobno wiąże się to z jakimś ślubem składanym, podejrzewam, przez rodziców. Przeurocze...
W Jerozolimie nadzwyczaj chłodno. Wieje wiatr. I jest tylko 24 stopnie teraz na zewnątrz.

Kiedy codzienność staje się cudem...

2011-06-03T21:29:00.001+03:00

Myślę, że fizycznie nie sposób człowiekowi żyć w ciągłym zachwycie- przynajmniej jeszcze nie teraz, a jeśli potem tak będzie, to ...będziepięknie!

A ja czuje, że gdyby nie słabość ludzka, zwana rutyną iprzyzwyczajeniem, to już bym nie żyła. To nie jest tak, że chodzę w obłokach iwącham kwiatki i nie mam życia bez stresów. Wprost przeciwnie. I właśniedlatego cuda mnie wprawiają w tym większe zdumienie, że są "pomimo"stąpania twardo po ziemi i kalkulowania na sposób bardzo ludzki, przyziemny.

Wczoraj jeden z franciszkanów życząc mi dobrego świętowania mówił,żebym tylko zeszła potem z góry. No właśnie zeszłam, i cuda działy się dziś nadole.

Ale już przejdę do faktów. Dziś rano, o g.4.30, wyruszyłyśmy naGórę Oliwną, żeby o g. 5.30 uczestniczyć w Eucharystii sprawowanej w miejscugdzie wg tradycji Jezus wstąpił do nieba. Co było szczególne, to zimno jakie zaczęło się wczoraj wieczorem. No i cała celebracja bardzo szczególna, botylko jeden dzień w roku można tam sprawować liturgię. Miejsce należy do muzułmanów.

A zaraz po Mszy zbiegłyśmy z dwoma naszymi wolontariuszkami z GóryOliwnej, żeby odebrać kolejną Panią, która przyjechała właśnie dziś rano zPolski na wolontariat.

I gdzie cud? No właśnie...dla mnie cudami nie są miejsca, aleludzie. Są u nas 4 osoby na wolontariacie Adoracyjnym, które uczestniczą wmodlitwie o pokój. I wciąż zaskakuje mnie to w czym uczestniczymy.Czasem osoby uśmiechają się jak odpowiadamy na pytanie co robimy w Jerozolimie:modlimy się. No jasne, bo wszyscy się tu modlą, nic szczególnego więc nierobimy. Ale kto powiedział, że mamy robić coś szczególnego? A jednak to niejest takie "tylko" modlenie się. Nasz Założyciel mówił, że jeśli jestwolą Boga by jakieś zgromadzenie istniało, to będzie przysyłał powołania.Myślę, że tu doświadczamy czegoś podobnego. Jeśli Adoracja ma trwać, to Pan sięo nią zatroszczy. Ale ważne jest z naszej strony by trwać. A my trwamy. Czasemjest trudno, ale nic nadzwyczajnego. Cudem i znakiem dla mnie niesamowitym sąosoby, które decydują się na wolontariat. Dlaczego? Bo praktycznie nie robimynic aby jakoś to nagłaśniać, a osoby zgłaszają się już na przyszły rok, i tonie tylko na styczeń czy luty, ale i na ostatnie miesiące 2012 roku. Oczywiściejuż nie wspomnę o wakacjach.

Nie spotkałam jeszcze tu w Jerozolimie wolontariatu modlitewnego.No jasne, kto by "tracił" na to czas? A jednak! I coraz bardziejzauważam, że osoby, które przyjeżdżają na ten wolontariat, są inne niżwolontariusze np. w Kustodii. Ale nie umiem wyjaśnić na czym ta różnicapolega...Nie są lepsi czy gorsi. Są inni.

Nie wiem czy akurat tego posta będzie czytał ktoś, kto szykuje sięna ten wolontariat, ale myślę, że dobrze by było, żeby do naszego wolontariatuw pewien sposób starać się przygotować. Chodzi o doświadczeniemodlitwy. Żeby np. nie być zaskoczonym, że po godzinie ktoś jest zmęczonyobecnością przed Najśw. Sakramentem. Naprawdę, jeśli ktoś nie ma praktykimodlitwy myślnej (odwołuję się teraz do pewnego "wtajemniczenia" wżycie duchowe ;) może nie mieć do siebie cierpliwości. Może nie wiedzieć cozrobić z godziną lub dwoma w ciszy przed Najśw. Sakramentem. Rozmawiając o tymz pewną osobą, doradziła by sugerować chętnym na wolontariatwcześniejszą praktykę Adoracji. Myślę, że byłoby to bardzo korzystne.

Tak więc trwam w zachwycie, że Pan dba o to aby wolontariat,pomimo krótkiego czasu istnienia, rozwijał się. Choć dla mnie oznacza to niezłąłamigłówkę znajdowania i godzenia różnych terminów.

Wiele osób nam pomaga aby ten wolontariat trwał: dobrodzieje,którzy finansują mieszkanie dla wolontariuszy (tu też towarzyszy namzawierzenie, że zawsze jakoś pieniądze się znajdą, choć nigdy nie ma na zaś),pan Łukasz, który już dla kilkunastu osób znalazł korzystne połączenielotnicze, pan Shibli, który wynajmuje nam mieszkanie i jest naprawdę superczłowiekiem, sąsiedzi wolontariuszy sympatyczni i serdeczni tak oni jak i ich pies,Bianca, i wszyscy ci, którzy np. umożliwiają zwiedzanie, uczestnictwo w różnychwyjazdach w miejsca Święte...A wszystko to skoncentrowane wokółEucharystii. Choć wiele osób nawet nie ma tej świadomości. Na chwałę Bożą. Idla dobra dusz...można chcieć więcej?

A najważniejsze, że od 1 czerwca Adoracja u nas w Kościele trwa do 20.00, czyli o dwie godziny dłużej...czyli codziennie całe 12 godzin wystawienia Najśw. Sakramentu!!! Jedyny Kościół tak otwarty i z możliwością na modlitwę w ciszy w Jerozolimie!

Paschalne wspomnienia-stare,ale aktualne

2011-05-26T23:06:00.003+03:00

Miałam napisać o Niedzieli Palmowej, i choć to już było dawno to może jednak warto jakoś przemknąć przez minione dni Wielkiego Tygodnia. Tym bardziej, że upłynął tak niesamowicie szybko!
Niedziela Palmowa w tym roku była inna. To była moja druga Niedziela Palmowa spędzona w Jerozolimie. Rok temu w tym czasie kończyła się u nas wizyta Matki Generalnej i uczestniczyłam w celebracji ormiańskiej, muszę przyznać, że bardzo oryginalnej, a potem odwieźliśmy Generalną do Tel Avivu na lotnisko i w drodze powrotnej odwiedziliśmy klasztor franciszkański w Ein Karem na pustyni. Miejsce nieprzeciętne. Ale to było rok temu.
Tego roku wybrałam się na przepiękną celebrację do Bazyliki Bożego Grobu, gdzie czerwony kolor ornatów i zieleń palm ożywiało niesamowicie ciemną od dymu świec Bazylikę...widok jedyny w swoim rodzaju.
Palmy leżały przygotowane w przedsionku Grobu...po poświęceniu ich Patriarcha wręczał każdemu po palmie rozpoczynając od kapłanów. Nie starczyło dla wszystkich gałązek palmowych i część osób otrzymywało gałązki z drzewa oliwnego. Miałam to szczęście dostać tak duża gałązkę palmy, że ledwo ją utrzymywałam w pionie, ale jak się potem okazało, nie pobiłam rekordu wielkości - siostra Cecylia w drodze do Betfage zgarnęła jeszcze większą. Ja swoją wymieniłam na mniejszą i nadal leży w moim pokoju...
Miałam już nie kontynuować tego posta, ale czas wielkanocny trwa i o pewnych łaskach chciałabym wspomnieć choćby dla samej siebie. W końcu to mój blog ;).
Cały Wielki Tydzień był wielki.Ten czas stał się dla mnie takim jedynym w swoim rodzaju przeżywaniem z Jezusem przygotowania do Paschy. W Wielki Poniedziałek Msza w V stacji...upadek Jezusa.Wielki Wtorek, Środa... Wieli Czwartek-Msza Krzyżma połączona z Mszą Ostatniej Wieczerzy.Ogromy rwetes w Bazylice Bożego Grobu. Niektórzy wychodzili wcześniej, nie dawali rady modlić się w takich warunkach. Najgłośniejsi są zazwyczaj Koptowie, choć jest ich najmniej, ale sposób ich modlitwy zagłusza wszystko inne. Czasem tylko nasze organy gdzieś się tam wyłaniały.
Ok. 15.00 procesyjnie przeszliśmy z Klasztoru Św. Zbawiciela, zwanego na co dzień San Salvatore, na Syjon do Wieczernika. Tam czytanie ewangelii w kilku językach i obmycie nóg dwunastu chłopcom przez Kustosza Ziemi Św. Gorąco, tłum, ale jednak modlitewnie.
Wieczorem ok. 20.00 wyjście do Getsemani na modlitewne czuwanie w miejscu bardzo szczególnym, tam gdzie Jezus modlił się przed Męką. Można opisywać wieloma słowami, ale kiedy w sprawowaniu liturgii podkreśla się słowo "tu", wtedy ogarnia człowieka zdumienie. Jestem w tym samym miejscu. Nieważne czy dwa czy dwadzieścia metrów stąd to było...I po liturgii przejście Doliną Cedronu do Gallicantu, czyli miejsca upamiętniającego zaparcie się Piotra.
Jakie doświadczenie?
Samotności. Byłam w tych miejscach, w większości z nich, sama, tzn. bez wspólnoty.
Wielki Piątek...tak, było wiele modlitwy. Ale jak wcześniej rozmawiałam z franciszkanami, ten tydzień w Jerozolimie właśnie tak wygląda. Zostawia się wszystko inne i większość czasu spędza się w miejscach świętych. W zeszłym roku próbowałam dzielić ten czas na liturgię w naszym Kościele Ormiańskim, ale to była strata czasu. W tym roku "zamknęłam" się w Kustodii. I także to, że praktycznie na każdej liturgii spotyka się to samo grono osób daje odczucie wspólnoty modlitewnej...
Wielki Piątek zaczął się wcześnie rano przy Kościele Biczowania gdzie jest pierwsza stacja Via Dolorosa. Była grupa Polaków, i jeszcze pustymi ulicami przeszliśmy z modlitwą aż do Kalwarii, na plac Koptów, bo już do samej Bazyliki Bożego Grobu nie udało się wejść. Obok nas przebiegali Żydzi krzycząc coś dość głośno.
Po Drodze Krzyżowej przeszłam z s.Agnieszką, która na czas świąt przyjechała do nas, na plac przed Bazyliką Bożego Grobu żeby cierpliwie czekać na możliwość wejścia na Kalwarię, gdzie miała być sprawowana Liturgia Męki Pańskiej. Udało się i tym razem, ale muszę przyznać, że jest to przeżycie dla ludzi wielkiej wiary (ale sobie pochlebiam). Po prostu ludzie tłoczą się niemiłosiernie i wydaje się wprost niemożliwe żeby dostać się na Kalwarię. Ale jak już zobaczyłam rok temu, że jednak jest to możliwe, to w tym roku bardzo świadomie trwałam cierpliwie. Sama uroczystość jedyna w swoim rodzaju bo w jedynym takim miejscu. Ale będąc tu naprawdę można doświadczyć, że wiara ma tę moc uobecnić te misteria w każdym miejscu. Że Kościół w ten czas łączy się w jedno, tak jak w każdym sprawowaniu Eucharystii. Myślałam o mojej rodzinie, siostrach, przyjaciołach. Tam wszyscy byliśmy razem. Potem, pomimo tłumów na ulicach, bo Stara Jerozolima tego dnia zamienia się w jedną wielka Drogę Krzyżową, dotarłam do domu. Potem była szczególna cisza. Byłam na liturgii ormiańskiej, z trzema Ormianami i resztą nie wiadomo skąd. Żal, ogromny żal jak ten Kościół jest martwy.
Po liturgii weszła do kościoła grupa Rosjan prawosławnych....rozpłakałam się jak usłyszałam ich śpiew i zobaczyłam jak klękają przed figurą Jezusa, jak Go całują i modlą się...Po drodze do Bazyliki Bożego Grobu na "pogrzeb" Jezusa zaszłyśmy z s.Agnieszką do Kościoła św.Aleksandra, kościoła Prawosławnego. Na środku stał srebrny sarkofag, z ikoną Jezusa złożonego do grobu.Tzn. ikona była na sarkofagu i jak się nad nim nachyliło to jakby widziało się Jezusa złożonego w nim. Cały w kwiatach. Sarkofag stał pod szklaną skrzynia, która pachniała olejkami i kadzidłem.
Liturgia pogrzebowa jest dla mnie jedną z najpiękniejszych z Wielkiego Tygodnia.Jak tylko się uda zamieszczę filmy żeby choć trochę zobaczyć jak to wygląda.Tu można zobaczyć, choć niezbyt dobrej jakości i sprzed kilku lat:http://www.youtube.com/watch?v=aVhFgJ9C7lM
Po całej liturgii olej jaki jest wylewany na figurę Jezusa rozlewa się uczestnikom i także zioła, jakie Kustosz rozsypał na skale namaszczenia.
Wielka Sobota - stare miasto zamknięte. To kolejna rzecz, jaka mnie zdumiewa. Mieszkam w mieście, które można zamknąć. Wprawdzie nie wszystkie bramy murów mają drzwi, ale stoją przy nich żołnierze i tego dnia nie wpuszczają na teren starego miasta. Czemu? Tak do końca nie wiem, ale podejrzewam, że z powodu już i tak wielkiego tłumu oczekującego na cud ognia. To cud, na który czekają przede wszystkim prawosławni. Nie uczestniczyłam w tym (jeszcze?), i nie bedę tu przepisywała tego co można znaleźć na ten temat z internecie, np. tu:http://www.holyfire.org/file/Polish_Cud_Ognia.htm
Niestety w Sobotę celebracja Wigilii Paschalnej w Bazylice Bożego Grobu odbywa się o g.6.30 rano. To jest cud Statu Quo ;). Nie miałam odwagi jeszcze w tym roku uczestniczyć w niej, ale myślę, że na przyszły już to zrobię. Ja w tym roku, tak jak w zeszłym zresztą, liturgię paschalną przeżywałam z siostrami Elżbietankami w Nowym Domu Polskim. Potem, także jak w zeszłym roku, z tą tylko różnicą, że nie byłam sama, poszłam an liturgię Św. Marii Magdaleny, po której wszyscy składali sobie życzenia...A już myślałam, że się na nią nie dostanę, bo całe Stare Miastopełne było Etiopów. Widok jedyny w swoim rodzaju.

W Niedzielę Zmartwychwstania, przyznam się, że nie tylko zpobożnych powodów, poszłam na Rezurekcję do Starego Domu Polskiego. Po prostubyło tam pyszne wielkanocne śniadanie i wyborowe towarzystwo polaków. Atmosferaokraszana była wspomnieniami niezastąpionego ks.Zibiego ( jak to czytasz topozdrawiam!!!) z wielkanocnych przygód np. z paschałami.

Potem wybrałam się do ...no właśnie, no jak nie można wybrać siedo Bazyliki Zmartwychwstania w taki dzień?? Liturgia była dłuuuga i piękna! Od10.00 praktycznie, bo każde wejście Kustosza czy patriarchy jest tu jużcelebracją. A skończyła... po 13.00!Ale...tego nie da się opisać. Wszyscy wokółzmęczeni, niewyspani po nocnych czuwaniach....ale zmartwychwstali!

Wieczorem nie dałam rady tak po prostu zostać w domu, i poszłam namiejsce upamiętniające spotkanie Jezusa z Marią Magdaleną. W Bazylice byłoprawie cicho i prawie pusto. Nie ma co liczyć tych już stałych bywalców.Weszłam do wnętrza grobu...

Potem poszłam na wprost ołtarza Marii Magdaleny i prosiłam ją,żeby mi wyprosiła łaskę spotkania z Jezusem Zmartwychwstałym.

I wyprosiła.

Minął miesiąc, a wiele się zmieniło. Naprawdę wiele...

O niczym.

2011-05-17T23:07:00.000+03:00

Najgorzej jak na bloga ma się zbyt wielkie ambicje i jak człowiek nie ma nic do powiedzenia, to mu głupio.
No nie ma. Taki czas.Coś zaczęłam pisać w brudnopisie, bo nie udało się skończyć, ale raczej nic z tego nie będzie...Nie lubię pisać na brudno, szkoda czasu. I potem takie mało żywe to.
A jeszcze mnie zniechęca do pisania to, że niektórzy potem chcą czegoś więcej pisanego ode mnie, a ja się nie nadaję do tego. Podstawowy powód: nie znoszę pisania "po coś". Jak piszę, to piszę bo chcę...egoistka!
Dużo pracy, dużo zajęć różnych. Wolontariat adoracyjny nabiera tempa niespodziewanego. Cud! Móc dzielić się z innymi modlitwą, Obecnością. Przeraża mnie to. Ale to nie oddaje rzeczywistości. To przerażenie jakieś takie doświadczenie czegoś co przerasta oczekiwania. A trudności nie mniej. Ale Pan Zmartwychwstał - jakoś doświadczam tego w tym roku bardziej niż kiedykolwiek.
I u nas nadal chłodno-dziwne.

Dziś wszystko idzie na dalszy plan...Jan Paweł II BŁOGOSŁAWIONYM !

2011-05-01T09:03:00.003+03:00

Dziś mam wiele okazji do dziękczynienia.
Niedziela Miłosierdzia Bożego...piąta rocznica moich ślubów wieczystych...ale wszystko to nic.
Beatyfikacja Jana Pawła II.
Kiedy ustalałam datę wstąpienia do zakonu bardzo chciałam żeby to był 16 października. Ale nie miałam cierpliwości czekać do października i wstąpiłam 16 lipca. Jak się później okazało, w święto Maryi z Góry Karmel. Przez długi czas podczas formacji miałam ogromny plakat Papieża nad moim łóżkiem, a znajomym z różnych okazji podarowywałam oprawiony obraz Jana Pawła II. Moja miłość do Naszego Papieża narodziła się we mnie w 1987 roku, kiedy odwiedził też Lublin. Ubrana cała na biało (do tej pory pamiętam sklep, w którym kupiłam sandały na tę okazję, oczywiście też białe), z żółtą wstążką we włosach, stałam wśród innych dzieci na Placu Katedralnym w Lublinie i czekałam. No i się doczekałam. Przechodził obok, i podawał nam rękę. Mnie też. Kiedy wróciłam do domu płakałam bardzo długo z radości. Myślę, że wtedy nagromadziło się we mnie tyle napięcia i emocji, że musiało znaleźć potem ujście w tym płaczu.

Następne moje spotkanie to Jasna Góra. Ale jedynie z daleka, stałam na placu pod Jasną Górą, już jako siostra zakonna. Pobłogosławił wtedy mój, jak i wiele innych, różaniec, którego niestety tu w Jerozolimie nie noszę przy habicie.
I kolejne spotkanie, na beatyfikacji naszego Ojca Założyciela, Jakuba Alberione, w Rzymie w 2003 roku. Śpiewałam wtedy w chórze, i byłam w ten sposób dość blisko. Wydawało się, że nasze spojrzenia się skrzyżowały na moment kiedy już odjeżdżał z Placu Św. Piotra. Może się tylko wydawało.
I ostatnie, rok 2004, Plac Św. Piotra, ostatnia celebrowana przez niego Msza Niedzieli Palmowej. Wtedy Joseph Ratzinger przeszedł tak blisko, i odkryłam, że nie jest tak wysoki jak mi się zdawało.
Wiele jest jeszcze innych wspomnień...moich, nie moich, osób, które znały go z bliska a które dane było mi poznać, spotkać...
Dziś nie mogę oglądać transmisji z beatyfikacji, niestety taki jest mój rozkład dnia, ale może to i nawet dobrze...za bardzo się wzruszam.
Ale obiecałam sobie, że na kanonizacji będę i ja!

NOWE OGłOSZENIE

2011-04-26T15:34:00.002+03:00

Telefon polski już działa: 514970277.
Ach te rzeczy techniczne!

Alleluja !!!

2011-04-23T13:52:00.000+03:00

Święte Triduum Paschalne

2011-04-22T17:59:00.003+03:00

"Nie rozpaczaj po Mnie, Matko, widząc mnie w grobie,... w łonie Swym bez nasienia poczęłaś Syna. Wstanę i będę wychwalony i wstąpię do nieba, jako Bóg, wiarą i miłością Ciebie wywyższając"

Wielki Czwartek

2011-04-21T01:45:00.002+03:00

* https://picasaweb.google.com/medialpj/JeudiSaintAuSaintSepulcre?feat=content_notification#

* https://picasaweb.google.com/medialpj/LavementDePiedsAuCenacle?feat=content_notification#

Eucharystia – najpełniejsza Miłość, o maksymalnym natężeniu. To źródło wszystkich aktów czystej miłości, wszelkich gestów Miłosierdzia Bożego, wszelkiej ofiarności i poświęcenia, wszelkiego daru z siebie – których dokonują ludzie ochrzczeni, niezależnie od tego, w jakim kraju żyją, epoce albo kulturze. Wszystko ma w niej swój początek, wszystko z niej wypływa i w niej znajduje dopełnienie. Eucharystia jest źródłem wszelkiej miłości – miłości, która daje siebie innym – ofiarnie, wielkodusznie, bez wyliczania, bez wyrachowania i skąpstwa, do ostatniej kropli. To Eucharystia nakłoniła tylu mężczyzn i tyle kobiet, świętych ludzi, do służby innym, do prawdziwej miłości, do doskonałej relacji międzyludzkiej.

Dziś dziękuję Bogu za Sakramenty...za Eucharystię, za Kapłaństwo.

http://www.wmsd.waw.pl/adoracja-krzyza-eucharystia

Zaproszenie

2011-04-20T08:28:00.001+03:00

Nie wiem na ile jest sens umieszczac tu filmy z Kustodii, ktore mozna swobodnie zobaczyc na stronie Kustodii Ziemi Sw., a chcialabym je bardzo polecic bo przedstawiaja kazdy dzien Wielkiego Tygodnia jak jest celebrowany w Jerozolimie, w Ziemi sw.
oto link na strone: http://www.custodia.org/?page=splash
Mozna wybrac dowolny jezyk, niestety nie ma po polsku.

Chag Pesach Sameach!

2011-04-18T22:19:00.001+03:00

http://izrael.org.il/judaizm/1378-chag-pesach-sameach-.html
Czyli świętowanie Paschy u Żydów rozpoczęte...

Niedziela Palmowa

2011-04-17T19:22:00.000+03:00

Jestem strasznie zmęczona.
Rano o 7.00 Msza w Bazylice Bożego Grobu poprzedzona procesją. Ale było ciężko się skupić, bo niestety Koptowie mają mocniejsze głosy i zagłuszali prawie całkowicie nasz śpiew, choć nas było stanowczo więcej.
Po południu wyruszyliśmy do Betfage. Było gorąco, ale ku radości tych co długo oczekiwali na ciepło w Jerozolimie. Może jednak całość opiszę za jakiś czas, bo zmęczenie zamyka mi oczy...wstawiam jedynie link do albumu ze zdjęciami.

https://picasaweb.google.com/medialpj/DimancheDeRameauxAuSaintSepulcre2011?feat=content_notification#

Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł...J 11,1-45

2011-04-10T22:04:00.003+03:00

Mozaika w Kościele w Betani

Nawet rano, kiedy czytałam po kilka razy tę dzisiejszą Ewangelię, nie doszła jakoś do mojej świadomości prawdziwość i waga tego zdania: Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł. Napisałam prawdziwość zdania, ale oczywiście to Słowo do mnie tak przemówiło dziś, w kontekście dzisiejszej wizyty w Betani. No tak, właśnie w Betani. Niby niewiele, bo ok. pół godzinki jazdy szerutem, pewnie by było nawet mniej, gdyby kierowca od razu zrozumiał gdzie chcemy wysiąść. A jednak to jeden z cudów tego, że jestem tu, i że czasem Ewangelię mogę przeżywać trochę jak wspomnienie historyczne.

Fragm.grobu Łazarza

A to zdanie, tak jakoś teraz opisało mi to, co dziś widziałam. Mogę zachwycać się ogrodem Franciszkanów w Betanii, pięknymi palmami, albo mozaikami z kościoła, albo mozaikami i częścią budowli zachowanymi z kościoła z V wieku. Albo wielbłądem, który cierpliwie przeżuwał pitę (sama się zdziwiłam, że dawano mu do jedzenia pitę - może coś w rodzaju naszego suchego chleba dla konia ;). A jednak nad całą tą rzeczywistością, opromienioną wiosennym słońcem, świeżą chłodnym wiatrem z pustyni, cieniem kładzie się mur, który jest między Górą Oliwną a Betanią. Kiedyś można było spokojnie dojść do Betani na piechotkę. A teraz niestety trzeba dojeżdżać szerutem.
Miasteczko pełne sklepów, ale w bezruchu. I nie dlatego, że była dziś niedziela. Po prostu bieda. Zaczepiali nas sprzedawcy pamiątek ofiarując kawę po niskiej cenie i prosząc byśmy zaszły, jako pierwsi klienci tego dnia. O g.14.30. No właśnie, gdyby Pan był tu obecny, to oni byliby nadal braćmi. A tak są poza murem. Czasem naprawdę dochodzi do człowieka, że słowo brat tu nie istnieje.

a tu lżejsze opowiadanie o Betanii z dziś: http://emwjeruzalem.blogspot.com/2011/04/betania.html

Nowość dla zainteresowanych wolontariatem!

2011-04-07T08:57:00.000+03:00

Otóż w zakładce o wolontariacie zamieściłam kalendarz, w ktorym mozna sprawdzic jakie sa wolne terminy na wolontariat a jakie sa juz zajete.
ZAPRASZAMY!!!

2011-04-04T23:58:00.001+03:00

Kolejny cud!

2011-04-03T03:04:00.000+03:00

Że nie zaspałam, żeby odebrać kolejną osobę na wolontariat adoracyjny ;)
Nie, oczywiście, że nie chodzi o taki cud, choć to też łaska, że nie zaspałam...ale cudem jest ta kolejna osoba. Nigdy bym nie pomyślała, że w ogóle wolontariat powstanie. A dziś, dokładnie przed chwilką, odebrałam kolejną odważną osobę. Bogu niech będą dzięki! Jak by tak było można, jak to dziś wspomniał nasz egzarcha, już zacząć Adorację 24 - godzinną, to byłoby niesamowite. Ale do tego niestety potrzeba nie tylko wolontariuszy, ale i finansów, i zorganizowania opieki nad Kościołem w nocy, i...współpracy innej niż jest z Ormianami.
Ale nie można narzekać. To jak teraz już wygląda Adoracja to coś niesamowitego. Jak wiele osób przychodzi do naszego Kościoła wiedząc, że znajdą tu jednak więcej ciszy niż w innych miejscach Jerozolimy. No i przede wszystkim ciągłą obecność Eucharystii.

A wolontariuszy coraz więcej, a ja nie nadążam z odpisywaniem na zgłoszenia. Ale miejsce wciąż jest, dopóki trwa Adoracja, a Adoracja jest, bo są osoby, które dbają o to, żeby Jezus nie był sam, i wołają o dar pokoju!
I w tym samym czasie powstaje kolejny ołtarz adoracyjny w Kazachstanie, a potem kolejny...i kolejny...

Kolejna wyprawa!

2011-03-30T23:19:00.001+02:00

Kto nie pamięta zeszłorocznej akcji z grupą młodych szalonych ludzi z Kokotka, którzy przywędrowali do Jerozolimy w 33 dzień swojej wyprawy rowerami? Niech zajrzy tu: http://shalom-miriam.blogspot.com/2010/09/dojechali-i-sa.html i tu: http://www.kokotek.pl/ekspedycjajerozolima/
Otóż dziś dostałam wiadomość od ks.Tomka o kolejnej wyprawie. Ale zanim o kolejnej wyprawie, zachęcam do głosowania na wyprawę jerozolimską!!! To tu: http://www.wyprawaroku.pl/index.php/component/content/article/37
A o kolejnej wyprawie do MAROKA (!!!) to tu: http://www.tourdemazenod.pl/

Ach ci nadzwyczajni szafarze...

2011-03-27T10:58:00.004+02:00

Na posiedzeniu plenarnym 20.02.1987 r. Papieska Komisja do spraw Autentycznej Interpretacji Kodeksu Prawa Kanonicznego w swej odpowiedzi wyjaśniła niektóre nieodpowiednie interpretacje związane z funkcją nadzwyczajnego szafarza Komunii Świętej.

Wątpliwość przedstawiona Komisji została sformułowana w następujący sposób: «czy nadzwyczajny szafarz Komunii Świętej, wyznaczony do tej funkcji zgodnie z kan. 910 § 2 i 230 § 3, może wykonywać swoją funkcję nawet wówczas, gdy są obecni w kościele, chociaż nie uczestniczą w celebracji Mszy Świętej, szafarze zwyczajni, którzy nie mają jakiejkolwiek przeszkody».

Odpowiedź była negatywna; tzn. zawsze, gdy są w kościele szafarze zwyczajni — diakoni lub kapłani -, którzy nie mają jakiejś przeszkody, szafarze nadzwyczajni nie mogą wykonywać swojej zastępczej funkcji, bez względu na to, w jaki sposób zostali do tej funkcji wyznaczeni, czy to na sposób stały, jak to jest w przypadku akolitów, czy też ad hoc zgodnie z kan. 230 § 3. Jak z tej odpowiedzi wynika, funkcja szafarza nadzwyczajnego jest zawsze zastępcza w stosunku do szafarzy zwyczajnych i nigdy nie należy jej nadużywać.

http://mateusz.pl/czytelnia/as-nsk.htm

http://www.opoka.org.pl/biblioteka/W/WP/jan_pawel_ii/adhortacje/christifideles.html#m2 - nr 23

Uwaga, teraz będę kopała pod sobą dołki, bo napiszę niestety o nadużyciu w przypadku zakonnic.

Sytuacja, która niestety powtarza się co niedzielę.

Przed Eucharystią siostra idzie do kaplicy adoracji i wyjmuje Konsekrowaną Hostię z monstrancji i zanosi ją do Kościoła głównego, by podczas Eucharystii kapłan ją dał do spożycia i konsekrował nową do Adoracji.

Dziś okazało się, że siostra,która tak zrobiła, połamała także Hostię Konsekrowaną. Ta siostra, po zwróceniu jej uwagi, że popełniła nadużycie, broniła się mówiąc, że jest szafarzem nadzwyczajnym. Niestety, już kolejny raz taka sytuacja się powtórzyła, z tym, że poprzednim razem siostra, która to zrobiła, nie była nadzwyczajnym szafarzem, a usprawiedliwiała się mówiąc, że jest zakonnicą....

I co?

Zajrzałam, pobieżnie, na powyżej przytoczone strony, i niestety ból mojego serca tylko się wzmógł.

Niestety przeraża mnie to równanie zwyczajnych szafarzy Najśw. Eucharystii z nadzwyczajnymi. I przeraża mnie to "szarogęszenie" się zakonnic w Kościele.

Czemu nie potrafimy szanować mądrości Kościoła?

Ja wiem, że siostry bardzo kochają Pana Jezusa. Wiem, że może i z większym szacunkiem dotykają Hostii Konsekrowanej, większym niż niejeden kapłan.

Ale wiem, że łatwo zaciera się granica między miłością a z lekceważeniem świętości. Tzn. widząc, jak zakonnice puryfikują podczas Eucharystii, a kapłan siedzi. Jak zakonnice chowają Najśw. Sakrament, a kapłan klęczy z tyłu kaplicy - wątpię w sens naszej modlitwy o powołania kapłańskie. Po co?

A na Polaków patrzy się jak na zacofanych, ciemnych i konserwatywnych fundamentalistów. I taki dla niektórych był Jan Paweł II. Bo klękają na podniesienie, bo klękają przed Najśw. Sakramentem na dwa kolana...

A ja Bogu dziękuję, że w mojej rodzinie jak byłam mała to uczono całować kapłana w rękę. I pomimo, że poznałam życie kapłańskie naprawdę bardzo z bliska dzięki naszemu cudownemu charyzmatowi zakonnemu i naszej misji wśród nich, mogłabym nadal całować ręce kapłańskie. Bo tylko te ręcę są namaszczone by sprowadzać Boga na ziemię.

Cieszę się, że nasz Ojciec Założyciel dał nam także misję wynagradzania za kapłanów, za grzechy popełniane wobec Eucharystycznej obecności Jezusa.

Ale czuję, jak jesteśmy biedne, gdy same popełniamy te nadużycia. Czasem jest mi tak bardzo wstyd.

Spokojnie,spokojnie!

2011-03-23T22:20:00.001+02:00

http://wiadomosci.gazeta.pl/Wiadomosci/1,80269,9308154,Dziesiatki_rannych__Eksplozja_autobusu_w_centrum_Jerozolimy.html
No właśnie pomimo tego co dziś się wydarzyło, jest spokojnie u nas. Dowiedziałam się o zamachu jakąś godzinę po nim, od osób mieszkających niedaleko bo miały trudność w dostaniu się na Mszę do Dominus Flevit.
No ciężka sprawa, jak napisali: tutaj cały czas toczy się wojna.... Ale żyć też jakoś można.Jeśli Pan tu powołał, to ma jakiś cel.

:) Purim

2011-03-20T21:55:00.003+02:00

A za moim oknem słychać PURIMOWĄ muzykę... Żydzi świętują...

Najcichszy Święty

2011-03-19T08:00:00.000+02:00

Dla św. Józefa życie Jezusa było ciągłym odkrywaniem własnego
powołania. Wspominaliśmy wcześniej owe pierwsze lata, pełne sytuacji
pozornie ze sobą kontrastujących: uwielbienie i ucieczka; majestatyczność
Mędrców i ubóstwo stajenki; śpiew Aniołów i milczenie ludzi. Kiedy
nadchodzi moment przedstawienia Dzieciątka w świątyni, Józef, który składa
skromną ofiarę z pary synogarlic, widzi, jak Symeon i Anna ogłaszają, że
Jezus jest Mesjaszem. „Jego ojciec i Matka dziwili się temu, co o Nim
mówiono” - pisze św. Łukasz (2,33). Później, kiedy Dziecię bez wiedzy
Maryi i Józefa zostaje w świątyni, ten sam Ewangelista powie, że
odnalazłszy Go po trzech dniach poszukiwań, „zdziwili się
bardzo” (2,48). Józef jest zdumiony, Józef się dziwi. Bóg
objawia mu stopniowo swoje zamiary, a on czyni starania, by je zrozumieć.
Jak każda dusza, która chce iść blisko za Jezusem, natychmiast odkrywa, że
nie można iść powolnym krokiem, że nie ma miejsca na rutynę. Ponieważ Bóg
nie zadowala się utrzymywaniem osiągniętego poziomu, spoczywaniem na
laurach. Bóg stale wymaga więcej, a Jego drogi nie są naszymi ludzkimi
drogami. Św. Józef, jak żaden człowiek przed nim ani po nim, nauczył się od
Jezusa być czujnym, aby rozpoznawać wielkie dzieła Boże, mieć duszę i serce
otwarte. Jednak skoro Józef nauczył się od Jezusa żyć w
sposób Boski, to odważyłbym się powiedzieć, że w tym, co ludzkie, on sam
nauczył wielu rzeczy Syna Bożego... Józef troszczył się o Dziecko, jak mu
to zostało polecone, Józef uczynił z Jezusa rzemieślnika: przekazał Mu swój
zawód... W tym, co ludzkie, Józef był nauczycielem Jezusa, obcował z Nim
codziennie z delikatną serdecznością i troszczył się o Niego z radosnym
poświęceniem. Czyż nie jest to uzasadniony powód, abyśmy uznali tego
sprawiedliwego męża (Mt 1,19), tego Świętego Patriarchę, w którym osiąga
szczyt wiara Starego Przymierza, za Mistrza życia wewnętrznego?

"Powołanie Józefa" Josemaría Escrivá de Balaguer

Kolejna "ekskursja" archeologiczna - Nabi Samuil, Antipatris, Cezarea

2011-03-18T22:30:00.003+02:00

Czyli kolejny wyjazd z domu w świat Biblii.
Wyjazd o 7.30 spod Bramy Damasceńskiej. I najpierw zwiedzanie Góry Radości, czyli góry Nabi Samuel (bardziej wzgórza) z którego rozciąga się piękny, zwłaszcza dziś, widok. Od VI w. wzgórze to jest identyfikowane z Rama, miejscem, gdzie został pochowany Prorok Samuel (1 Sam 25,1). Chcąc uczcić to miejsce, cesarz Justynian buduje ufortyfikowany klasztor. Podczas pierwszej krucjaty (7 lipca 1099 r.) krzyżowcy z tego wzgórza zobaczyli po raz pierwszy Miasto Święte, Jerozolimę, i przez wieki pozostała nazwa Wzgórza Radości, na pamiątkę radości jakiej doznali kiedy zobaczyli Jerozolimę. Nam udało się zobaczyć jedynie wieżę Pater Noster na Górze Oliwnej. Zbudowano Kościół w 1157 r. który jednak został porzucony po tym jak krzyżowcy wycofali się do Akko po bitwie pod Hittin.W tym miejscu Ryszard Lwie Serce spędził jakiś czas w 1192 czekając na posiłki przed zdobyciem Jerozolimy, ale także on wycofał się.
Klasztor, mający strukturę fortecy, został zniszczony przez sułtana Al-Muazzam w 1219 r.Ocalał kościół, zburzony jednak w XVIII w. kiedy to postawiono tu meczet. Żydzi i Muzułmanie odwiedzali to miejsce w celach modlitewnych od późnego średniowiecza.

Zeszliśmy do krypty gdzie znajduje się wg tradycji grób Samuela. Oczywiście panie po stronie pań, a panowie po stronie panów, jak przystało na Synagogę (w meczecie!).
Wokół wiosna (ostatnio ktoś pytał mnie o zdjęcia wiosny z Izraela, to chyba trochę nadrobiłam tym razem).
Później wyruszyliśmy do Afek (Antipatris). Miejsce, na którym znajdowało się miasto sięgające swoimi początkami do czasów wymiany handlowej między Egiptem a Mezopotamią. Powstało przy źródle strumienia Yarkon, od którego bierze swoją nazwę ta część: Rosh ha-Ain (początek, głowa; woda). O miejscu tym opowiada księga Jozuego w 12 rozdziale, wspominając wydarzenia związane z Filistynami i Arką Przymierza. Mura miasta datowane były na 3000 a.C., a jego nazwę przytaczają teksty egipskie z XIX i XV w. a.C.

W okresie hellenistycznym nosiła nazwę Pegae (źródła). Herod Wielki raz jeszcze zmienił jego nazwę na cześć swojego ojca i nazwał je Antipatris (nie wiem czy to będzie tak całkiem po polsku...Adam mnie pewnie poprawi ;).
Miejsce to pamięta także wizytę Pawła Apostoła w swojej podróży z Jerozolimy do Cezarei (Dz 23,23-35). Tu także toczyły się pierwsze walki w latach 66-70 n.e.
Krzyżowcy znali to miejsce pod nazwą "wieża milczących źródeł". Posiadali tu swoją fortecę, Mirabel (Migdal Afek). W 1571 r. odbudowano tu fortecę z ruin mameluckich.Ale już dwa wieki później była ruiną.
Ruszamy dalej, już do Cezarei, gdzie najpierw zatrzymujemy się w cudnym miejscu na obiad - na plaży, przy akwedukcie. O Cezarei nie będę się rozpisywać, bo można łatwo coś o niej znaleźć w internecie. Mogę jedynie napisać, że wzruszałam się bo znałam je ze zdjęć znajomych, przyjaciół, którzy tu już byli, i jak chodziłam nad morzem to rozpoznawałam te miejsca ze zdjęć. To naprawdę ogromne szczęście móc tu być...choć osobiście myślę, że życia mi nie starczy na zgłębienie tego wszystkiego. To trochę tak jakby przenosić się w inny świat, świat pałaców Heroda, świat krzyżowców...z pytaniem co zostanie po mnie?

A pośród tego życie toczy się dalej...jak napisał ks. Jacek na swoim blogu: Przeszłość ma coraz większe rozmiary, chociaż nie pokona tego, co przed nami.

Ostatnie fot. jest z pamięcią o Piłacie...

Relikwie Małej Teresy w Jerozolimie

2011-03-17T21:03:00.001+02:00

Wczoraj relikwie Małej Teresy zostały uroczyście przeniesione w procesji od Bramy Jafskiej do Kościoła Patriarchatu.

Ja zaszłam tam jedynie na chwilkę...
http://www.thereseholyland.org

Zdjęcia można zobaczyć tu: https://picasaweb.google.com/medialpj/SteThereseAccueillieAJerusalem?feat=content_notification#

2011-03-11T16:48:00.003+02:00

Orędzie Benedykta XVI na Wielki Post 2011

2011-03-09T00:05:00.000+02:00

„Z Chrystusem jesteście pogrzebani w Chrzcie,

z Nim jesteście także wskrzeszeni” (por. Kol 2,12)

Drodzy bracia i siostry,

Wielki Post, który prowadzi nas do świętowania Wielkiej Nocy, jest dla Kościoła drogocennym i ważnym okresem liturgicznym, dlatego z radością kieruję do was słowo, aby był on przeżywany z należnym zaangażowaniem. Wspólnota Kościoła, gorliwie trwająca w modlitwie i w czynnej miłości, wypatruje ostatecznego spotkania ze swym Oblubieńcem, gdy nadejdzie czas wiekuistej Paschy, intensyfikuje swoją drogę oczyszczenia w Duchu, aby z większą obfitością dostąpić w tajemnicy odkupienia nowego życia w Chrystusie Panu (por. I Prefacja Wielkopostna).

1. To właśnie życie zostało nam już przekazane w dniu naszego Chrztu, gdy „stając się uczestnikami śmierci i zmartwychwstania Chrystusa”, zaczęła się dla nas „radosna i zdumiewająca przygoda ucznia” (Homilia z dnia Chrztu Pańskiego, 10 stycznia 2010). Święty Paweł w swoich listach wielokrotnie kładzie nacisk na wyjątkową wspólnotę z Synem Bożym, która realizuje się w tym obmyciu. Fakt, że w większości przypadków Chrzest otrzymuje się w dzieciństwie, ukazuje, że chodzi o dar Boga: nikt poprzez własne siły nie zasługuje na życie wieczne. Miłosierdzie Boga, które gładzi grzech i pozwala przeżywać we własnej egzystencji „te same dążenia Chrystusa Jezusa” (Flp 2,5), darowane jest człowiekowi z czystej łaski.

Apostoł Narodów wyraża w Liście do Filipian sens transformacji, która dokonuje się wraz z udziałem w śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa, wskazując na jej cel: „abym mógł poznać Jego, moc Jego zmartwychwstania, udział w Jego cierpieniach, upodabniając się do Jego śmierci, w nadziei na osiągnięcie zmartwychwstania umarłych” (Flp 3,10-11). Chrzest nie jest więc rytem z przeszłości, ale spotkaniem z Chrystusem, które kształtuje całe istnienie ochrzczonego, daje mu życie Boże i wzywa go do szczerego nawrócenia, sprawionego i podtrzymanego przez Łaskę, które prowadzi go do osiągnięcia dojrzałej postawy Chrystusa. Szczególny związek łączy Chrzest z Wielkim Postem, jako czasem dobrym do przeżycia zbawiającej Łaski. Ojcowie Soboru Watykańskiego II wezwali wszystkich Pasterzy Kościoła do używania „obficiej elementów chrzcielnych właściwych dla liturgii wielkopostnej” (Konstytucja Sacrosanctum Concilium, 109). W istocie, Kościół od zawsze łączy Wigilię Paschalną z celebracją Chrztu: w tym sakramencie realizuje się owa wielka tajemnica, przez którą człowiek umiera dla grzechu, uzyskuje udział w nowym życiu w Zmartwychwstałym Chrystusie i otrzymuje tego samego Ducha Bożego, który wskrzesił Chrystusa z martwych (por. Rz 8,11). Ten darmowy dar powinien być zawsze w nas ożywiany, a Wielki Post daje nam drogę analogiczną do katechumenatu, który dla chrześcijan starożytnego Kościoła, podobnie jak dla katechumenów dzisiejszych, jest niezastąpioną szkołą wiary i życia chrześcijańskiego: oni naprawdę przeżywają Chrzest jako akt decydujący dla całej ich egzystencji.

2. Aby wejść na poważnie na drogę wiodącą do Wielkiej Nocy i przygotować się do świętowania Zmartwychwstania Pańskiego – najradośniejszego i najuroczystszego święta całego roku liturgicznego – cóż może być bardziej stosowne, niż pozwolić się prowadzić Słowu Bożemu? Dlatego Kościół, w tekstach ewangelicznych kolejnych niedziel Wielkiego Postu, prowadzi nas do szczególnie intensywnego spotkania z Panem, zapraszając nas do przebiegnięcia na nowo etapów chrześcijańskiego wtajemniczenia: dla katechumenów w perspektywie otrzymania sakramentu odrodzenia, dla ochrzczonych w perspektywie nowych i decydujących kroków w naśladowaniu Chrystusa i w jeszcze głębszym darze dla Niego.

Pierwsza niedziela wielkopostnej drogi ukazuje naszą sytuację człowieka na tej ziemi. Zwycięska walka z pokusami, która rozpoczyna misję Jezusa, jest zaproszeniem do uświadomienia sobie własnej ułomności, aby przyjąć Łaskę, która uwalnia z grzechu i wlewa nową siłę w Chrystusie jako drodze, prawdzie i życiu (por. Obrzędy Chrześcijańskiego Wtajemniczenia Dorosłych, n. 25). Jest stanowczym wezwaniem by przypomnieć, jak wiara chrześcijańska implikuje, na wzór Chrystusa i w jedności z Nim, walkę „z władcami tego świata pogrążonego w ciemnościach” (Ef 6,12), w którym diabeł działa i nie ustaje, także i dzisiaj, w kuszeniu człowieka, który chce zbliżyć się do Pana: Chrystus wychodzi z niej zwycięski, aby otworzyć nasze serce na nadzieję i prowadzić nas do zwyciężania pokus zła.

Ewangelia o Przemienieniu Pańskim stawia przed naszymi oczami chwałę Chrystusa, która antycypuje zmartwychwstanie i która zwiastuje przebóstwienie człowieka. Wspólnota chrześcijańska uświadamia sobie, że jest prowadzona, jak apostołowie Piotr, Jakub i Jan, „osobno, na wysoką górę” (Mt 17,1), aby przyjąć na nowo w Chrystusie, jako synowie w Synu, dar Łaski Bożej: „To jest mój Syn umiłowany, w którym sobie upodobałem. Słuchajcie Go” (w. 5). Jest to zaproszenie do oddalenia się od codziennego szumu, aby zanurzyć się w obecności Boga: On chce przekazać nam każdego dnia słowo, które przenika do głębin naszego ducha, gdzie rozróżnia dobro od zła (por. Hbr 4,12) i umacnia wolę pójścia za Panem.

Prośba Jezusa do Samarytanki: „Daj mi pić” (J 4,7), która przekazana zostaje w liturgii trzeciej niedzieli, wyraża uczucie Boga do każdego człowieka i pragnie wzbudzić w naszym sercu pragnienie daru „wody, który tryska ku życiu wiecznemu” (w. 14): jest to dar Ducha Świętego, który czyni z chrześcijan „prawdziwych czcicieli”, którzy modlą się do Ojca „w duchu i prawdzie” (w. 23). Tylko ta woda może ugasić nasze pragnienie dobra, prawdy i piękna! Tylko ta woda, dana nam przez Syna, nawadnia pustynie niespokojnej i nienasyconej duszy, dopóki ta „nie spocznie w Bogu”, zgodnie ze słynnymi słowami świętego Augustyna.

„Niedziela niewidomego od urodzenia” ukazuje Chrystusa jako światłość świata. Ewangelia stawia każdemu z nas pytanie: „Czy ty wierzysz w Syna Człowieczego?” „Wierzę, Panie!” (J 9,35.38), stwierdza z radością niewidomy od urodzenia, stając się głosem każdego wierzącego. Cud uzdrowienia jest znakiem, że Chrystus, razem ze wzrokiem, pragnie otworzyć nasze spojrzenie wewnętrzne, aby nasza wiara stawała się coraz głębsza i abyśmy mogli rozpoznać w Nim naszego jedynego Zbawiciela. On rozświetla wszystkie ciemności życia i prowadzi człowieka do życia jako „syn światłości”.

Gdy piątej niedzieli zostaje nam ogłoszone wskrzeszenie Łazarza, jesteśmy postawieni przed ostatnią tajemnicą naszej egzystencji: „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem… Wierzysz w to?” (J 11,25-26). Dla wspólnoty chrześcijańskiej jest to moment szczerego złożenia, wraz z Martą, całej nadziei w Jezusie z Nazaretu: „Tak, Panie, ja wierzę, że Ty jesteś Chrystus, Syn Boży, który przychodzi na świat” (w. 27). Współudział z Chrystusem w tym życiu przygotowuje nas do pokonania granicy śmierci, aby żyć bez końca w Nim. Wiara w zmartwychwstanie umarłych i nadzieja na życie wieczne otwierają nasze spojrzenie na ostateczny sens naszej egzystencji: Bóg stworzył człowieka dla zmartwychwstania i dla życia, i ta prawda nadaje autentyczny i definitywny wymiar ludzkiej historii, ich życiu osobistemu i ich życiu społecznemu, kulturze, polityce, ekonomii. Pozbawiony światła wiary cały wszechświat zostaje zamknięty w grobie bez przyszłości, bez nadziei.

Wielkopostna droga znajduje swoje spełnienie w Triduum Paschalnym, szczególnie Wielkiej Wigilii Świętej Nocy: odnawiając przyrzeczenia chrzcielne, ponownie wyznajemy, że Chrystus jest Panem naszego życia, tego życia, które Bóg nam podarował, gdy zostaliśmy odrodzeni „z wody i z Ducha Świętego”, i potwierdzamy nasze mocne postanowienie, by odpowiadać działaniu Łaski, aby stawać się Jego uczniami.

3. Nasze zanurzenie w śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa przez Sakrament Chrztu każdego dnia nas pobudza, by uwolnić nasze serce od ciężaru rzeczy materialnych, od egoistycznego przywiązania do „ziemi”, które nas zubaża i które przeszkadza nam w byciu dyspozycyjnymi i otwartymi na Boga i na bliźniego. W Chrystusie Bóg objawił się jako Miłość (por. 1 J 4,7-10). Krzyż Chrystusa, „słowo Krzyża” objawia zbawczą moc Boga (por. 1 Kor 1,18), która się daje, aby wywyższyć człowieka i przynieść mu zbawienie: miłość w jej najbardziej radykalnej formie (por. Enc. Deus caritas est, 12). Poprzez tradycyjne praktyki postu, jałmużny i modlitwy, wyrazy zaangażowania w nawrócenie, Wielki Post uczy żyć w świecie coraz bardziej radykalną miłością Chrystusa.

Post, który może mieć różne motywacje, nabiera dla chrześcijanina znaczenia głęboko religijnego: czyniąc nasz stół uboższym, uczymy się pokonywać egoizm, aby żyć w logice daru i miłości; znosząc pozbawienie czegoś – i to nie tylko zbytecznego – uczymy się odwracać spojrzenie od naszego „ja”, aby odkryć Kogoś obok nas i rozpoznać Boga w obliczach tylu naszych braci. Dla chrześcijanina post nie powoduje zamknięcia się, ale otwiera bardziej na Boga i na potrzeby ludzi, a także sprawia, że miłość do Boga staje się także miłością do bliźniego (por. Mk 12,31).

Na naszej drodze znajdujemy się przed pokusą posiadania, chciwością pieniędzy, która usidla prymat Boga w naszym życiu. Żądza posiadania prowokuje przemoc, nadużycia władzy i śmierć; dlatego Kościół, szczególnie w czasie wielkopostnym, wzywa do praktykowania jałmużny, to znaczy zdolności do dzielenia się. Natomiast bałwochwalcze służenie dobrom materialnym nie tylko oddala od drugiej osoby, ale odziera człowieka, czyni go nieszczęśliwym, łudzi go, nie urzeczywistniając tego, co obiecuje, ponieważ umieszcza rzeczy materialne na miejscu Boga, jedynego źródła życia. Jak pojąć ojcowską dobroć Boga, jeśli serce jest pełne siebie samego i swoich własnych projektów, którymi łudzimy się, że możemy zapewnić sobie bezpieczną przyszłość? Pokusa polega na myśleniu tak, jak bogacz w przypowieści: „Duszo moja, do twej dyspozycji masz wiele dóbr na wiele lat…” Znamy osąd Pana: „Głupcze, tej właśnie nocy zażądają od ciebie twojego życia…” (Łk 12,19-20). Praktykowanie jałmużny jest wezwaniem do prymatu Boga i do uwagi skierowanej na bliźniego, aby na nowo odkryć naszego dobrego Ojca i przyjąć Jego miłosierdzie.

W całym okresie wielkopostnym Kościół daje nam ze szczególną obfitością Słowo Boże. Rozważając i przyjmując je, aby żyć nim na co dzień, uczymy się drogocennej i niezastąpionej formy modlitwy, ponieważ uważne słuchanie Boga, który stale mówi do naszego serca, karmi drogę wiary, którą rozpoczęliśmy w dniu Chrztu. Modlitwa pozwala nam również zdobyć nowe pojęcie czasu: w istocie, bez perspektywy wieczności i transcendencji, odmierza on po prostu nasze kroki w stronę horyzontu, który nie ma przyszłości. W modlitwie znajdujemy natomiast czas dla Boga, by poznać, że „Jego słowa nie przeminą” (por. Mk 13,31), by wejść w tę intymną wspólnotę z Nim, „której nikt nie będzie mógł nam odebrać” (por. J 16,22) i która otwiera nas na nadzieję, która nie zwodzi, na życie wieczne.

Podsumowując, wielkopostna droga, na której jesteśmy zaproszeni do kontemplowania Tajemnicy Krzyża, polega na „upodobnieniu się do śmierci Chrystusa” (Flp 3,10), aby przeżyć głębokie nawrócenie naszego życia: pozwolić się przemienić przez działanie Ducha Świętego, jak święty Paweł na drodze do Damaszku; ukierunkować w zdecydowany sposób naszą egzystencję według woli Boga; uwolnić się od naszego egoizmu, pokonując instynkt panowania nad innymi i otwierając się na miłość Chrystusa. Okres wielkopostny jest dogodnym momentem, aby na nowo uznać naszą słabość, przyjąć, ze szczerą rewizją życia, odnawiającą Łaskę Sakramentu Pokuty i podążać w zdecydowany sposób w stronę Chrystusa.

Drodzy bracia i siostry, poprzez osobowe spotkanie z naszym Odkupicielem oraz przez post, modlitwę i jałmużnę, droga nawrócenia w kierunku Wielkiej Nocy prowadzi nas do odkrycia na nowo naszego Chrztu. Odnawiamy w tym Wielkim Poście przyjmowanie Łaski, którą Bóg dał nam w owym momencie, aby oświecała i prowadziła wszystkie nasze działania. Jesteśmy powołani, by przeżywać każdego dnia to, co ten Sakrament oznacza i realizuje, w coraz hojniejszym i autentycznym naśladowaniu Chrystusa. W tej naszej drodze zawierzamy nas samych Dziewicy Maryi, która zrodziła Słowo Boże w wierze i w ciele, aby zanurzyć się jak Ona w śmierci i zmartwychwstaniu jej Syn Jezusa i aby mieć żyć wieczne.

Z Watykanu, 4 listopada 2010 r.
BENEDICTUS PP XVI

http://www.opoka.org.pl/aktualnosci/news.php?s=opoka&id=36291

Krótkie sprawozdanie z pierszej "ekskursji" - Jerycho, Masada

2011-03-07T21:44:00.001+02:00

Hm, nie wiem czy wypisywać o tym co zwiedziliśmy bo jak się napatoczy jakiś doświadczony biblista tu a ja palnę jakiś głupstwo w mojej ignorancji, to dopiero będzie wstyd....
Napiszę: wyruszyliśmy w czwartek rano autokarem zapchanym niestety 45+kierowca = osobami (stanowczo za dużo jak na dopchanie się do profesora żeby coś usłyszeć).
Na szczęście moja towarzyszka losu, czyli s.Nimfa, miała już zajęte pierwsze miejsce w autokarze, więc najlepsze widoki należały do nas...no i bliskość profesora ma znaczenie. Aczkolwiek muszę przyznać, że było to dość obce dla mnie uczucie siedzieć tak z przodu, bo na wszelkich wycieczkach szkolnych nie do mnie należała ta część autobusów, wprost przeciwnie jakoś zawsze ciągnęło mnie do tyłu...nie wiedzieć czemu ;).
Wyruszyliśmy ok. 7.30 z Jerozolimy i dotarliśmy w okolice miasta, Jerycha, w okolicach pałacu Heroda, skąd rozciągał się piękny widok na zamkniętą drogę do Jerozolimy, przy której stoi dom Bartymeusza, niewidomego spod Jerycha, który siedząc przy drodze wołał: "Synu Dawida, ulituj się nade mną". Nie będę przytaczała słów profesora ani wiadomości na temat tego miasta, bo można to łatwo znaleźć.
Było nas tak dużo, że staraliśmy się jakoś otoczyć profesora żeby lepiej słyszeć i niektórzy (no cóż, ten jeden raz i ja :( staliśmy na murach ruin pałacu Heroda. Nie każdy ma wrodzoną miłość do kamieni. Właśnie to ciągłe powtarzanie przez profesora : "che bello!" nad każdą dziurą w ziemi było przyczyną naszego dobrego humoru. To się nazywa pasja!
Byliśmy tam dość wcześnie, bo jak mówił profesor, w późniejszej porze bylibyśmy oblegani przez dzieci, co i tak nas nie ominęło. Bose, uśmiechnięte, z owieczką na rękach...jak pomyślę o niektórych polskich wychuchanych dzieciach...no cóż, co kraj to obyczaj, niby się mówi.
Podzieliliśmy się z nimi nie tylko szeklami, ale i cukierkami.
Potem pojechaliśmy do miasta i tam najpierw zwiedziliśmy sklep, a później Tel es-Sultan, gdzie prof Kaswalder opowiedział nam jak to było ze zdobyciem Jerycha przez Jozuego...
Wchodząc już wyżej rozciągał się przed nami piękny widok na Gebel Quruntul - Górę Kuszenia z klasztorem św. Jerzego. Tam profesor nakreślił super całe przejście od wejścia Narodu Wybranego do Ziemi Obiecanej aż po Chrzest Jezusa w Jordanie...i tego mi trzeba było! Aż się wzruszyłam, jak pomyślałam sobie, gdzie jestem.
No i dalej pojechaliśmy do Ein Geddi gdzie zatrzymaliśmy się na obiadku, czyli każdy wyciągał swoją wałóweczkę.
No a potem MASADA!
Na górę wjechaliśmy wagonikiem, ale większa część zeszła już pieszo. Miejsce jest niesamowite...Mnie na każdym miejscu brak czasu na napatrzenie się. Wszędzie się biega z pobożnym życzeniem powrotu...
I tak wyglądał mój pierwszy archeologiczny wyjazd ze Studium Biblicum Franciscanum.
Muszę przyznać, że spodziewałam się większego upału, ale było super, i większego zmęczenia, jako skutku mojego zasiedzenia między książkami w Bibliotece.
S.Cecylia też przeżyła spokojnie zastępstwo w Bibliotece...no może poza traumą zatrzaśniętej łazienki, która okazała się otwarta.

A tu zdjęcia:

Następny wyjazd to Cezarea Morska.

Polecam...

2011-03-07T11:44:00.000+02:00

Na przygotowanie do Wielkiego Postu, świetny tekst Dom Claude Jean-Nesmy osb, Pratica della quaresima (niestety po włosku):
http://www.ansdt.it/Testi/Liturgia/Nesmy/nesmy.html

Śladami Bartymeusza

2011-03-02T22:02:00.003+02:00

Bardzo piękne, i bardzo ważne czytania na jutrzejszą Liturgię:
Syr 42

¹⁵ Wspominać będę dzieła Pana i opowiadać będę to, co widziałem. Na słowa Pana powstały dzieła Jego. ¹⁶ Jak słońce świecąc patrzy na wszystkie rzeczy, tak chwała Pan napełniła Jego dzieło. ¹⁷ Nie jest dane świętym Pana, by mogli opowiedzieć wszystkie godne podziwu dzieła Jego, które Pan Wszechmocny utwierdził, aby wszystko mocno stanęło ku Jego chwale. ¹⁸ On zbadał przepaści i serca ludzkie i wszystkie ich knowania poznał, albowiem Najwyższy posiada całą wiedzę i przewiduje najdalszą przyszłość. ¹⁹ Ogłasza to, co minęło, i to, co będzie, i odsłania ślady ukrytych rzeczy. ²⁰ Żadna myśl nie ujdzie Jego uwagi i nie ukryje się przed Nim ani jedno słowo. ²¹ On ustawił w pięknym porządku wielkie dzieła swej mądrości, ponieważ istnieje przed wiekami i na wieki, a nic Mu nie będzie dodane ani odjęte i nie potrzebuje żadnego doradcy. ²² Jakże godne ukochania są wszystkie Jego dzieła, i zaledwie iskierką są te, które poznajemy. ²³ Wszystko to żyje i trwa na wieki i w każdej potrzebie wszystko jest Mu posłuszne. ²⁴ Wszystko idzie parami, jedno naprzeciw drugiego, i nie mają żadnego braku; ²⁵ przez jedno umacnia dobro drugiego, a któż się nasyci, patrząc na Jego chwałę?
Mk 10

⁴⁶Tak przyszli do Jerycha. Gdy wraz z uczniami i sporym tłumem wychodził z Jerycha, niewidomy żebrak, Bartymeusz, syn Tymeusza, siedział przy drodze.⁴⁷Ten słysząc, że to jest Jezus z Nazaretu, zaczął wołać: "Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną!" ⁴⁸Wielu nastawało na niego, żeby umilkł. Lecz on jeszcze głośniej wołał: "Synu Dawida, ulituj się nade mną!" ⁴⁹Jezus przystanął i rzekł: "Zawołajcie go!" I przywołali niewidomego, mówiąc mu: "Bądź dobrej myśli, wstań, woła cię". ⁵⁰On zrzucił z siebie płaszcz, zerwał się i przyszedł do Jezusa. ⁵¹A Jezus przemówił do niego: "Co chcesz, abym ci uczynił?" Powiedział Mu niewidomy: "Rabbuni, żebym przejrzał". ⁵²Jezus mu rzekł: "Idź, twoja wiara cię uzdrowiła". Natychmiast przejrzał i szedł za Nim drogą.

Z prostego powodu: dokładnie jutro jedziemy do Jerycha.

A pierwsze czytanie myślę, że będę mogła medytować na Masadzie..
.

Ściągnięte...

2011-03-02T20:57:00.001+02:00

Już nie chce mi się pisać, to czytam inne blogi i kopiuję do siebie ;)
Żartuję, ale ten post będzie naprawdę nie mój. Ale jest drastycznie życiowy i prawdziwy - i piszę to jako...no właśnie, siostra czy zakonnica?hm...kto wie....stąd za pozwoleniem autora przytaczam go tu:
Czytając dane statystyczne wskazujące na wyraźny spadek żeńskich powołań, postanowiłem wspomnieć i o siostruniach, bo być może zaliczone zostaną wkrótce do gatunku ludzi, których należy chronić w sposób szczególny, bo grozi im wymarcie. I to nie jest śmieszne. W wakacje poproszono mnie o zastępstwo, które wiązało się ze sprawowaniem Mszy Świętej w dwóch różnych klasztorach. Gdy wyszedłem do ołtarza, chciało mi się płakać, nie tylko ze stresu, ale na widok tego, co widziałem. Kilka staruszek siedzących w ławkach. Niektóre już bez welonu na głowie, ale w czepku, jakby bez ruchu. Najmłodsza z nich zaprosiła mnie potem na kawę. Miała 75 lat! Siostry prowadziły szkoły. Wielkie szkoły. Obok wielkie domy. Szkoły zamknęły. Domy są puste.
Chodząc ulicami Wiecznego Miasta, zaczynasz myśleć, że sióstr więcej niż gołębi. Każda w innym habicie. Istna rewia mody. Warto wtedy popatrzeć na twarze. Te starsze to z Europy. Te młode bardziej żółte lub czarne. Studiuje ze mną kila sióstr. Pośród nich nie ma Włoszki, ale są z Afryki, Azji, Wysp Samoa.
Spotkałem siostry, które są strasznie dziwne. I robią rzeczy dla mnie (podkreślam - dla mnie) niezrozumiałe. Jedne w piątki Wielkiego Postu jedzą obiad na klęcząco - nie wnikam, co na talerzu, ale klęczą. Inne mają zwyczaj swojego kubeczka, swojego widelczyka, swojego talerzyka i wszystko to trzymają w swojej szufladce. Po obiedzie sztućce obmywają w swoim kubku po kompocie. Moja znajoma, która w swoim szaleństwie wstąpiła do tego zgromadzenia, zapytała: czy nie można by było umyć tego wszystkiego tak normalnie, przy zlewie... Usłyszała, że tu tak zawsze było! Totalne dziwactwo. Czemu ono służy? Kolejna ekipa sióstr, chociaż tworzy rodzinę czynnie pracujących, nigdy nie wychodzi z domu. Nie pozwalają na to starsze siostry, młode się buntują, ale potem zastąpią swoje prześladowczynie i będą gnębić kolejne pokolenia, chyba że wymrą wcześniej. Idę dalej. Znajoma siostra z kiedyś niezwykle prężnego zgromadzenia płakała mi w rękaw, że od kilku lat nie mają ani jednego powołania... Pytam o to, co robiły przez ostatnie dwudziestolecie. Odpowiedź, której się spodziewałem: musiałyśmy budować. Nie budowały jednak wspólnoty, ale nowe domy, by dziś były puste. Dawniej obecne były chyba we wszystkich wydarzeniach, gdzie pojawić mogła się młodzież... dziś... pytam znowu: kiedy ostatnio któraś z was była na pielgrzymce? na rekolekcjach? na katechezie? na powołaniówce? Siostra spuściła głowę. Nie wiem, czy będzie działać, czy poczeka na śmierć. Jeszcze jeden obrazek. Przełożona pewnego zgromadzenia zakonnego poprosiła mnie o poprowadzenie rekolekcji dla dziewcząt rozważających swoje powołanie. Jej pomysł ni w pięć ni w dziesięć w czasie, gdy miałem dużo pracy, ale uległem. Dwa dni przed rozpoczęciem rekolekcji dzwoni, aby wszystko odwołać. Dlaczego? Zgłosiło się tylko pięć dziewczyn! TYLKO? Usłyszałem, że się nie opłaca podejmować wysiłku dla tak niewielu. Opadły mi ręce. Pomijam sprawy inne, aczkolwiek ważne: frustracja sióstr, klapki na oczach przełożonych, które realizują swoje aspiracje i odgryzają się dziś za dawne upokorzenia, traktowanie swoich współpracowników...
A powołań jakby mniej.
Myślę, że niektóre charyzmaty rodzin zakonnych już się wyczerpały. Spełniły swoje dzieło. Kończą swoją działalność. No i dobrze. Zrodzi się, a może już się zrodziło coś nowego.

A teraz z innej strony. Na koniec muszę przyznać się do jednego: Pan Bóg mnie lubi, a to swoje lubienie wyraża również przez siostry. Mam widocznie dużo szczęścia. Spotkałem i utrzymuję dobry kontakt z szalonymi kobietami: wierzą, widzą cel i nie lubią rozpaczać, nie czekają aż Pan Bóg wszystko rozwiąże. Tworzą normalny dom, w którym najczęściej ich nie ma, bo są w innym miejscu, szukając młodych ludzi i zanosząc im Ewangelię. Nie wznoszą sztucznych granic. Decyzje podejmują wspólnie. Wiedzą, że reguła ma pomóc w formacji, a nie stać się sztucznym monstrum. Potrafią żyć ciszą, w odosobnieniu pustyni. Niby takie dalekie, a jednak bardzo blisko człowieka. Konkretnego człowieka. W szpitalu, hospicjum. W Polsce, Brazylii (...)Wrażliwe. Radosne. Wierzące. Znają realia życia. Są jak przyjaciel. Nie do ujarzmienia. Duch Święty jest nimi wiecznie zmęczony - goni ich po tym świecie, a one jakby wszędzie obecne. Dziękuję im za normalność... I za ten kawał niezłej roboty, przez którą uratowały niejedno ludzkie życie. Wieczne życie. Charyzmat miłości jest wieczny.
za:http://segnorejacek.blogspot.com/2011/03/siostrunie.html

Welcome SBF in my life

2011-02-28T23:14:00.001+02:00

No właśnie, jakby się ktoś pytał jakie są owoce pobytu Matki Generalnej w naszej wspólnocie, to o jednym mogę sama napisać już dziś, choć Matka jeszcze nie doleciała do Rzymu: archeologia biblijna...lub coś w tym rodzaju, na SBF, czyli Studium Biblicum Franciscanum. Brak słów.
Pomysł był wczoraj, a dziś się realizował, i dotąd czuję kolana od biegania w tę i z powrotem na Flagellację, czyli gdzie jest SBF, żeby zapisać się na kilka kursów.
Z czego najbardziej się cieszę? Że uda się pracować i jednocześnie studiować. I poznawać Ziemię Świętą.
Już w czwartek Jerycho i Masada - jaki Pan jest dobry!

2011-02-27T13:38:00.001+02:00

!...

2011-02-26T18:40:00.003+02:00

A u nas Matka Generalna na przygotowaniu do Kapituły ...polecamy się modlitwie.

Po pogrzebie

2011-02-20T08:35:00.002+02:00

Ostatnie zdjęcie z poniedziałkowego spotkania
z Ojcem Świętym Benedyktem XVI. Watykan 7 lutego 2011

Bardzo polecam stronę internetową o Abp Józefie Życińskim: http://www.jozefzycinski.pl/, zwłaszcza Pasterski Kwadrans, który miał być wyemitowany 12 lutego 2011.

Przytaczam tu wspomnienie jednego z księży o abp Życińskim, którym podzielił się ze mną:
o NIM...
wiesz, to jest takie dziwne... gdy przyszedł do naszej dieciezji przyjął
taki zwyczaj, że w dniu moich imienin zapraszał mnie do siebie na obiad,
trwało to chyba z 5 lat po kolei...takie tam pogaduchy, no ale fajnie
było, przyzwyczaiłem sie do tego...
kilka lat temu przestał mnie zapraszać...trwało to ze 3-4 lata...
nawet byłem wkurzony...myślałem sobie,
kurde...nie to nie...podpadłem w czymś czy co...?,
aż tu nagle w tamtym roku zaproszenie...na obiadek...poszedłem....
był jeszcze jakiś ksiądz, który pracuje w jednej z włoskich diecezji
jako sekretarz biskupa no i sekretarz abp i ja... i takie tam pogaduchy,
powiedział: wiesz, nie zapraszałem cię przez kilka lat, bo wyjeżdżałem w
tym czasie.... a jak tam zdrowie? co u ciebie?
- mam nadciśnienie, biore leki...;
a jakie leki...? (zdziwiło mnie to, że pyta o nazwy leków..., teraz
rozumiem),
ciągle mam przed oczyma ten obraz... tego obiadu... i Życińskiego,
którego wielu uważa za potwora, jak normalnie ze mną gada....;
tak sobie myślę, gdyby nie ten obiad, byłoby mi łatwiej to wszystko
znieść, a tak...

i trochę refleksji ks. Wojtka Węgrzyniaka:

Był najlepszym wykładowcą w seminarium. Tak to czułem zawsze. Wygrał nawet z Tischnerem. Nie pomogło, że filozofa z Łopusznej poznałem dużo wcześniej, że ceniłem niezmiernie, że czytam go do dziś więcej i że poza Papieżem jest dla mnie największym autorytetem. Życińskiego po prostu uwielbiałem słuchać.Śmierć arcybiskupa z Lublina zrodziła niejedną refleksję. Ja pozwolę sobie na pytanie o ideał profesora.Co takiego było w metropolicie lubelskim? Nie wiem.Przedmiot nudny. Wykłady tuż przed obiadem. Sala zapełniona ludźmi. Jeszcze to krakowskie powietrze, do którego ciężko się przyzwyczaić nie tylko góralowi. A jednak… Wciągał serce w trzeci świat Poppera. Malował w wyobraźni dyskusje na nowojorskim trawniku. Tłumaczył, jak to jest ważne, żeby być intersubiektywnie komunikowalnym i intersubiektywnie kontrolowalnym. To był jedyny wykład, na którym kilka razy łezka zakręciła się w oku i przychodziły takie chwile, kiedy w duszy modliłem się, żeby zajęcia jeszcze się nie kończyły, żeby trwały… i trwały… Nigdy potem nie spotykałem wykładowców takiej klasy – ani w Rzymie, ani w Jerozolimie.

Czy jednak to jest ideał profesora?

Prawie nic nie pamiętam z filozofii nauki. Nie nauczyłem się ani metody, ani treści. Nie zacząłem czytać książek na ten temat. Poza „piątką” w indeksie i uznaniem dla profesora nie zostało chyba nic.Czy to jest więc ideał profesora?W podstawówce uczył mnie geografii pan Krępa. Chodził z uczniami w góry. Nauczył zbierać punkty na górskie oznaki turystyczne. Przygotowywał na olimpiady i wychowywał zwycięzców. Ciągał nas po konkursach krajoznawczych, i to z wymiernymi efektami.To od niego zaraziłem się górami. Dzięki fundamentom położonym przez niego mogłem w liceum dostać się na ogólnopolską olimpiadę z geografii. To on zachęcił do kursu młodzieżowego organizatora turystyki.

Czy to jest ideał profesora?

W liceum uczył mnie polskiego pan Bogacz. Przestałem się go bać chyba dopiero w maturalnej klasie. 16 wypracowań na rok to była norma. Jak klasa była grzeczna. Jak nie, to 18. Trzy zeszyty notatek po 100 stron na jeden rok. Z każdego omawianego utworu jakiś cytat na pamięć. Była nawet gimnastyka śródlekcyjna i zanoszenie w siatce zeszytów do mieszkania profesora! Ponad kilometr drogi. Standardem były oceny tak niskie, że nauczyliśmy się szybko dziękować Bogu za trójkę z plusem.A przecież to on zaraził mnie literaturą. Nauczył warsztatu pisania i pierwszych kroków w retoryce. Wchodząc do księgarni gdziekolwiek na świecie, poznaję autorów i tytuły książek, z których sprawdziany były niemiłosierne albo które podane jako lektura uzupełniająca pozostały w pamięci na zawsze niczym marzenia czytelnika odłożone na przyszłość: Klub Pickwicka Dickensa czy Raj Utracony Miltona.

Czy to jest ideał profesora?

W Rzymie pisałem licencjat u Beutlera. O pracy rozmawialiśmy tylko raz… 15 minut. Zdecydowanie wybrał jeden z trzech przedstawionych tematów. Zasugerował najlepszą metodę badań. Niecałe 70 stron napisało się w miesiąc. Pracę oddałem przez portiera jezuitów i do dziś jestem pod wrażeniem owej niesamowitej „współpracy” z promotorem. Już nie mówiąc, że na życzenia mailowe odpowiadał tego samego dnia.

Czy to jest ideał profesora?

Życiński był dla mnie najlepszym wykładowcą. Tak to czuję. Mieszając zadumę z modlitwą i refleksją, nie mogę jednak uciec od nurtującego pytania: Co to znaczy być wybitnym profesorem? Czy w tej materii istnieje tylko jeden skończony paradygmat? Czy bycie wybitnym jest symfoniczne jak prawda? A może to tylko iluzja subiektywnej percepcji?

http://www.ekspreshomiletyczny.pl/index.php?page=ideal-profesora-ks-wojciech-wegrzyniak

2011-02-20T08:33:00.000+02:00

Jeden z moich ulubionych...Guido di Pietro lub Jan z Fiesole lub...?

2011-02-18T09:49:00.010+02:00

Beato Angelico - Malarz w habicie, wspomnienie 18 lutego

Nigdy nie sięgał po pędzel bez odmówienia modlitwy. Był wybitnym
malarzem wczesnego renesansu, nadto dominikaninem, człowiekiem wielkiej pokory, łagodności i pobożności. Mieszanka, przyznajmy, dość szokująca. Już za życia miał przydomek „Beato” (błogosławiony). Beatyfikował go jednak dopiero Jan Paweł II w roku 1982.
Urodził się około 1400 roku jako Guido di Pietro w pobliżu Florencji. Kiedy skończył dwadzieścia lat, wstąpił do klasztoru dominikanów w Fiesole, gdzie przybrał imię Jana z Fiesole.

Kosciol i klasztor sw. Dominika w Fiesole, do ktorego wstapil

Beato Angelico - przez dwa lata moj kosciol parafialny.

Do historii Kościoła i historii sztuki przeszedł jako Fra Angelico (Brat Anielski). Otrzymał ten przydomek, ponieważ tematem jego dzieł były często postacie aniołów. Wiele lat spędził we florenckim klasztorze św. Marka, ale modlił się i malował również w Kortonie, Foligno i Orvieto. W połowie XV w. zyskał taką sławę, że sprowadzono go do Rzymu, gdzie - na zlecenie papieży Eugeniusza IV i Mikołaja V - wykonał freski w kaplicy pałacu watykańskiego. Zmarł 18 lutego 1455 r. w Rzymie. Według tradycji, po jego śmierci po policzku każdego z namalowanych przez niego aniołów spłynęła łza. Pochowano go w rzymskim kościele Sopra Minerva.

Aby zasmakować piękna dzieł Fra Angelica, najlepiej zwiedzić klasztor św. Marka we Florencji, w którym wiele ścian zdobią freski artysty dominikanina. U szczytu schodów prowadzących na pierwsze piętro znajduje się niezwykle piękne „Zwiastowanie”, z inskrypcją przypominającą zakonnikom, aby przechodząc obok odmawiali „Zdrowaś Maryjo”. Dalej w 44 celach mnichów znajdują się pobożne freski Fra Angelica lub jego pomocników przedstawiające sceny z Ewangelii.

W tym samym klasztorze kilkadziesiąt lat później przeorem był Girolamo Savonarola, asceta, grzmiący z ambony na artystów za uleganie fascynacji pięknem, które odwodzi od Boga. A przecież ilekroć szedł do swej celi, musiał zatrzymywać wzrok na radosnym, kolorowym „Zwiastowaniu” namalowanym przez swojego współbrata. Musiał więc dostrzegać, że między wiarą a sztuką może istnieć głęboka jedność, że obie te dziedziny ludzkiego ducha nie muszą ze sobą walczyć, ale mogą się nawzajem wzbogacać, inspirować, przenikać.

Niestety, głęboka jedność wiary i sztuki, która owocowała tak obficie przez wieki, dziś została w znacznym stopniu zerwana. Jan Paweł II w Liście do artystów wzywał do odnowienia tego utraconego przymierza, powołując się między innymi na dzieło Fra Angelica. Pisał: „Kościół potrzebuje sztuki. Musi bowiem sprawiać, aby rzeczywistość duchowa, niewidzialna, Boża, stawała się postrzegalna, a nawet w miarę możliwości pociągająca”. Ale też przekonywał artystów, że religia jest wciąż wielkim źródłem natchnienia: „O ileż uboższa byłaby sztuka, gdyby oddaliła się od niewyczerpanego źródła Ewangelii!”.
Nie wszyscy mogą być artystami, to oczywiste. A jednak, jak stwierdził Papież: „zadaniem każdego człowieka jest być twórcą własnego życia: człowiek ma uczynić z niego arcydzieło sztuki”. A zatem do dzieła!

Kaznodzieja pędzla

Świat malarstwa Fra Giovanniego da Fiesole jest światem idealnym, którego atmosfera emanuje pokojem, świętością, harmonią i weselem, i którego realność materializuje się w przyszłości, kiedy na Nowej Ziemi i w Nowych Niebiosach zatriumfuje ostateczna sprawiedliwość – tak mówił o artyście z Florencji papież Pius XII.

Kiedy Guidolino di Pietro – bo tak brzmi prawdziwe imię Beato Angelico – już jako uznany artysta wstępował do klasztoru dominikanów w Fiesole, oczekiwał na niego jako bezpośredni mistrz i nauczyciel ojciec Antonino Pierozzi, człowiek niezwykłej wiary i szerokich horyzontów, który na kartach historii Kościoła zapisał się jako św. Antonino. Były to czasy, kiedy wśród dominikanów ścierały się dwie tendencje: jedni ciążyli bardziej ku studiowaniu i poszerzaniu wiedzy uniwersyteckiej, inni większy nacisk kładli na przepowiadanie słowa Bożego.

Aby wyjść naprzeciw obydwu nurtom, rezolutny biskup Florencji postanowił przebudować konwent, dzięki czemu zwolennicy obydwu opcji będą mogli zamieszkać osobno; jedni oddadzą się studiom, drudzy przepowiadaniu. W ten sposób został rozbudowany pod patronatem Cosimo de Medici klasztor św. Marka, zaprojektowany przez wybitnego wówczas architekta Michelozzo. Prace nad ozdobieniem ścian freskami powierzono Fra Giovanniemu, znanemu właśnie jako Beato Angelico.
Cela oznaczona numerem 10 wspomnianego klasztoru przeznaczona była dla przeora. Artysta nie miał wątpliwości, jaki fresk powinien ją zdobić; wybrał ewangelijną scenę ofiarowania Jezusa w świątyni. Dlaczego? Jego myśl biegła następująco: gdy Maryja i Józef zgodnie z żydowskim zwyczajem przynieśli swego Pierworodnego do świątyni, Symeon natychmiast rozpoznał w Nim Mesjasza. Przeor klasztoru również winien rozpoznawać w młodych adeptach mnisiego życia powołanie, dlatego właśnie Symeon powinien mu patronować.

W malowidle Beato Angelico spotkanie Świętej Rodziny z Symeonem odbywa się w obecności świadków; są nimi św. Piotr Męczennik i Anna, córka Fanuela. Punkt centralny fresku wyznaczają dłonie Maryi – dłonie, które ofiarowują i przyjmują zarazem. Z twarzy Matki Chrystusa emanuje niezmącony spokój, jednak kolorystyka Jej szat wskazuje na późniejszą realizację proroctwa o duszy, którą przeniknie miecz. Fiolet płaszcza symbolizuje cierpienie, czerwień sukni mękę. W taką symbolikę wpisują się igrające płomienie ognia, wydobywające się z ołtarza i niemal smagające dłonie młodziutkiej Matki Zbawiciela.

Najbardziej niezwykły moment malowidła to jednak spotkanie oczu: wzrok małego Jezusa napotyka oczy starca Symeona. Na linii spojrzeń niemal iskrzy. Nić pełnego zrozumienia mówi wszystko: starzec uświadamia sobie, Kogo trzyma w dłoniach, Jezus zdaje się czytać w myślach pobożnego Izraelity. Ten bezsłowny dialog sprawia, że niemal statyczna scena nabiera dynamizmu. Spoglądający na fresk staje się uczestnikiem akcji. Przenosi się w miejscu i czasie.

Nagle znajduje się w świątyni jerozolimskiej, stoi obok córki Fanuela i Piotra Męczennika i niemal słyszy wyśpiewany kantyk starca. Anna lewą dłonią zdaje się wskazywać Niemowlę. Pozostałe trzy postacie skupiają wzrok na Symeonie i Jezusie. Na twarzy Symeona pojawia się niemal uśmiech, jakby powodowany czystą niewinnością Dziecka, jednak w oczach widać cień przyszłych wydarzeń: starzec zdaje się rozpoznawać tajemnicę śmierci Chrystusa. Krzyż zresztą wpisany jest w krąg aureoli, która otacza główkę Dziecka. A czy szaty, którymi oplecione zostało Niemowlę, nie przypominają już całunu?

Piękno postaci zostaje wydobyte przez złote światło, które dominuje we fresku. To właśnie ono wyodrębnia postacie z otaczającego je tła, odcina i uwyraźnia. Zieleń płaszcza proroka dorzuca klimat nadziei do tego światła, tak że cień zapowiadanej śmierci zostaje jakby złagodzony. W ten właśnie sposób głosił Ewangelię mnich Zakonu Kaznodziejskiego, Beato Angelico.
ks. Tomasz Jaklewicz
http://kosciol.wiara.pl/doc/490557.Blogoslawiony-Jan-z-Fiesoli-Fra-Angelico-Malarz-w-habicie